Member details
Gebruikersnaam
Wachtwoord
 
Wachtwoord vergeten?
 
 

Millie's blog

 

De wanhopig zoekende single

11 jun 2012, 23:30

Het niet hebben van een vriendje kan weleens voor nare momenten zorgen. Zoals even balen als je vriendinnen allemaal met hun vent naar een feestje zijn gekomen en jij er maar verloren bij staat. Of tijdens een emotionele bui – waarschijnlijk de hormonen – je heel alleen voelen en jezelf als loser bestempelen die never nooit een kerel aan de haak zal slaan. Nope, het leven van een happy single is echt niet altijd happy.

Wanneer zo´n gedachtestorm over je heen gaat komen is niet te zeggen. Een vriendin vertelde me dat haar beste vriendin het tijdens een 80-90ies feestje had. Tijdens Haddaway´s What is love zei ze:´ik heb echt een man nodig. Gewoon, om mee te     trouwen´. Daar stonden ze, midden op de dansvloer. Ja, het kan op onverwachte momenten komen en dat kan dodelijk zijn. Dan kun je maar beter naar huis gaan.

Want áls je dan een leuke kerel ontmoet ligt daar meteen enorm veel druk op. Deze man moet gaan bevestigen dat jij wel leuk, mooi en interessant bent. Tijdens een gesprek met deze man gaan de gedachten van een vrouw dan ongeveer zo:

Fuck, hij is best leuk. Zit m´n haar goed? Sjeez, hij houdt ook van sporten, leukkkk! Zou hij een vriendin hebben? Nee toch, anders staat hij hier toch niet zooolang met mij te praten. Ohh is dat zo, ja, dat heb ik ook weleens, ja, hihihhaha! Wat was dat voor lach? Doe ff normaal! Zou hij mij ook leuk vinden? Ohhh echt?!!

Doodvermoeiend. Als vrouw sta je dus met twee mensen een dialoog te voeren. Met hem én jezelf. En van zo´n gesprek hangt dan veel af. Heel veel. Want net na zo´n emo-bui komt een afwijzing keihard aan. Maar waarschijnlijk lukt het juist niet omdat je het zo enorm hard staat te proberen. Ik bedoel, wie wil nou iemand die overduidelijk op zoek is?

Tijdens een kroegavond kan ik ze zo aanwijzen. De mannen met hun wanhopige, zoekende blikken. Smekend om aandacht, hunkerend naar liefde en dus trouwen, kinderen en de hele mikmak. Met andere woorden: verstikking, alleen nog maar op de bank zitten en nooit meer het huis uit. Je begrijpt, zo´n man laat ik even aan me voorbij gaan. Ik hoop wel heel hard dat ik zelf nooit zo´n vrouw ben. Want dan kan het nog wel even duren voordat ik mijn vriend meeneem naar een feestje.

De Nederlandse Carrie Bradshaw

29 mei 2012, 00:20

De vrouwen van Sex and the City

Spannend, een recensie van iemand die veel van bloggen weet. Ernst-Jan Pfauth deed het voor mij en was – gelukkig – heel positief. Hij noemde mijn blog een manifest voor het persoonlijke bloggen en (nu komt het..) kon niet wachten tot hij de bundeling van mijn blogs kon lezen, want die gaat er zeker komen!! Je begrijpt, een groter compliment kon ik niet krijgen. Maar, dacht ik… is het dan zó interessant wat ik schrijf, dat mensen dat zelfs gedrukt willen kopen?

Vriendinnen riepen: waaaaa (ja, dat typische vrouwengegil..) je bent de Nederlandse Carrie Bradshaw!!! Voor diegenen die nu met hun wenkbrauwen omhoog zitten: dat is de hoofdrolspeelster van de serie Sex and the City (SATC). Waarin vrouwen heel veel praten, shoppen, weinig eten, cocktails drinken, daten en natuurlijk veel … Juist. Maar, IK, een Carrie Bradshaw? Ik vind het een compliment, maar nee, hoor. Het verschil kan niet groter, namelijk:

Hoge hakken. Vind ik mooi om naar te kijken. In etalages, in mijn schoenenrek en vooral aan de voeten van andere vrouwen. Maar aan mijn voeten,  bij hoge uitzondering. Jurkjes? Ik heb toch meer een broekenlijf. Weinig eten? Ik houd van eten. Lekker eten. En het liefst veel. Cocktails? Gedoe. Doe mij maar een biertje. Daten? Hahahaha… Niet zoveel. Ik ga er in ieder geval zeker niet actief naar op zoek. Dus, de Nederlandse versie van SATC? Neuhh…

Ik vraag me af of mannen zo’n Carrie ook echt naast zich op de bank willen hebben. Die met haar anti-rimpel masker op haar nagels zit te lakken en dus zeker niet de afstandsbediening aan kan geven, omdat haar nagellak nog niet droog is. En wanneer ze de deur uitgaan, nog éven schatje! Twee uur later heeft ze haar haar uit de krullers, haar gezicht dichtgeplamuurt en twijfelt ze nog welke pumps ze aandoet. En tijdens de seks wil ze alleen maar…, want anders…. (vul die zelf maar in).

Dus nee, die vergelijking gaat niet op. Verwacht bij mij no nonsens, een goed gesprek met een biertje en als ik zin heb dansen op de bar. Want, die glamour moet je zelf aan je leven toevoegen. Of je nu single bent of niet. En hoe ik dat doe lees je op deze blog. En misschien dus ooit nog op papier.

Bloggen

7 mei 2012, 23:56

'Zou je dat allemaal wel online zetten? Misschien moet je wel een beetje oppassen met zo’n persoonlijke blog'. Ik krijg het vaak te horen van mensen. Goedbedoelde adviezen van mensen om me heen. Ze maken zich zorgen over de gevaren van het internet. Het gaat er nooit meer af, zeggen ze dan. En dat weet ik. Ja, ik ben me ervan bewust. Denk daar ook over na. Maar ik doe het toch.

Want, om dat soort redenen  niets meer schrijven? Echt niet. Ik ben ooit begonnen met deze blog omdat ik dit soort verhaaltjes zelf ergens wilde lezen. Als ik even niets te doen had, of wanneer ik dacht dat ik de enige was met bepaalde issues in m’n leven. Maar nergens te vinden, dat soort uit het leven gegrepen verhalen van leeftijdsgenoten. En dus schrijf ik ze nu zelf.

In het begin vond ik dat heel eng. Liet ik ze proeflezen aan mensen. Daar was ik dan bij. Als ze niet grinnikten op het moment waar ik een grinnik verwachtte, herschreef ik het. En nog een keer. En dan, na nog tien keer nalezen, drukte ik – heel spannend- op de publiceer knop. En daar stond het. Virtueel zwart op wit. Woorden op een site. Mijn woorden. Op mijn site. Persoonlijke woorden over mezelf en mijn omgeving. Man, wat was dat spannend.

Inmiddels ben ik heel wat blogs verder. En heb ik gemerkt dat ik me niet zoveel aan moet trekken van mensen die mij waarschuwen. Want als ik naar ze zou luisteren, zou ik heel middelmatige stukjes schrijven. Waarin ik aardig over iedereen schrijf. Zonder een controversieel standpunt in te nemen. Stukjes waarin ik niet het achterste van mijn tong laat zien. Waarin ik niet over mijn grootste angsten, irritaties of verbazingen schrijf. Waarin de lezer zich niet herkent.

Nee, dat soort blogs wil ik niet schrijven. Ik schrijf vanuit mijn hart, over de dingen die me bezighouden of waar ik me druk om maak. Als een soort uitlaatklep, waar andere mensen ook nog van kunnen genieten. Soms een schreeuw om hulp, om te checken of ik niet gek ben. Dan weer een anekdote uit het leven van de altijd nadenkende vrouw. Het is het dagboek dat ik als klein meisje al bijhield en angstvallig verborg. Alleen kan nu iedereen het lezen en krijg ik nog reacties ook. Ik vind het geweldig.

Afgelopen maand heb ik om de paar dagen een blog geschreven. Vijftien blogs in dertig dagen. Het is me gelukt en ik ben er trots op. Ik deed mee aan de bloguitdaging van Ernst-Jan Pfauth en als beloning gaat hij mijn blog recenseren en tips geven. Ik ben heel benieuwd. Er kan natuurlijk altijd wel wat verbeterd worden. En jij? Wat vind jij er eigenlijk van?

Hoe overleef je de zondag?

7 mei 2012, 00:18

Zondag. Deze dag vind ik maar saai. Want zondag is stelletjes - en familiedag. Hoor ik op andere dagen vaak wat van vriendinnen, op deze dag blijft het stil. Terwijl ik juist zin heb om erop uit te gaan. Theetje drinken, bioscoop pakken of de kroeg in op zondagmiddag.

Als ik op een zondag vriendinnen een voorstel om wat te gaan doen, vang ik meestal bot. ‘Nee, we gaan met z’n tweeën een stuk fietsen. Of: ik moet naar mijn schoonfamilie’. Zo kan ik er nog wel honderd opnoemen. Ze bedoelen het waarschijnlijk niet zo, maar op zondagen ben ik me heel bewust van het feit dat ik alleen ben.

Begrijp me niet verkeerd, ik ben heel blij dat ik even gespaard blijf van schoonfamilie of 7-uur-bord-op-schoot-voetbal  verplichtingen. En ik kan ook goed alleen zijn. Maar toch blijf ik het een irritante dag vinden, die zondag. Als ik wat alleen ga doen, ben ik me daar namelijk heel bewust van.

Overal zie ik stelletjes lopen en families met elkaar leuke dingen doen. Het slaat nergens op, want als ik op maandag hetzelfde zou doen, zou ik daar helemaal geen last van hebben. It ’s all in the mind, dus. Gelukkig mag ik vaak werken in het weekend. Probleem opgelost. Ik doe gewoon alsof het een doordeweekse dag is. Ik houd mezelf voor de gek en ik trap er nog in ook. Het leven is soms zo gemakkelijk.

Gebruik je vrouwelijke charme

4 mei 2012, 23:10

Volgens mannen hebben wij vrouwen het heel gemakkelijk. ‘Jij bent een vrouw, dus dat is al een voordeel. Gooi je vrouwelijke charmes in de strijd’. En natuurlijk doe ik dat, als het zo uitkomt. Het werkt zeker. Een onschuldige blik hier. Ondeugend lachje daar. Het haar van de ene kant naar de andere kant gooien. En je hebt ze in the pocket.

Maar wat deze mannen vergeten, is dat er ook nog andere vrouwen op de wereld zijn. Die deze charmes absoluut niet waarderen. Misschien zelfs wel haten. En dat die fijne charmes dan tegen je werken. Ik weet nog goed dat ik als tiener op een vakantiepark ging werken. Ik had geen idee hoe het kwam, maar op mijn eerste dag had mijn leidinggevende binnen een half uur een hekel aan me. Alle rotklussen waren voor mij, ze hield me het liefst in het magazijn. Ik snapte er niets van.

Verdrietig kwam ik thuis en deed m’n verhaal bij mijn moeder. Ik was echt niet onaardig geweest tegen mijn chef, of brutaal. Mijn moeder vroeg me wat voor type deze vrouw was. Ze was grof gebouwd, best dik, niet bepaald een knappe vrouw. Toen leerde mijn moeder mij een wijze les, die ik de rest van mijn leven zal onthouden.

Hoe aardig ik ook tegen deze vrouw zou doen, volgens mijn wijze moeder zou dat niets uitmaken. Deze vrouw vond mij niet aardig omdat ik een bedreiging voor haar was. Ik was (nu al) hoger opgeleid, zag er leuker uit dan zij, was slank en had een leuke vriend. Genoeg reden om mij niet te mogen. Met mijn zeventien jaar was ik ontgoocheld door deze informatie. Ik had nog heel wat jaren voor de boeg waarin ik dit soort vrouwen tegen zou komen. En tot op de dag van vandaag heb ik er last van. Ja, wat hebben wij vrouwen het toch makkelijk met onze vrouwelijke charme.

Girltalk

3 mei 2012, 12:00

Dit ga je echt niet geloven. Had ze niet zoveel zin om de deur uit te gaan, komt ze een enorm leuke man tegen, toen ze toch even de stad in ging!. Ze kende hem al langer en ze vond hem gewoon heel aardig. Ja, hij was ook wel heel lekker en gespierd. Maar elke keer als ze elkaar zagen had of hij of zij een relatie. En nu dus niet.

Die hoge hakken knelden toch wel een beetje, dus of hij even mee naar huis ging om andere schoenen aan te trekken. En nee, hier bedoelde ze echt niets mee. Nou, voordat ze die schoenen nog maar gepakt had, had hij haar al op het bed geduwd. Ze waren nog geen twee minuten in haar huis. Echt bizar. Nou, en een paar tellen later waren alle kleren uit. Ongelooflijk lekker lichaam had hij, niet normaal. En ook heel lief was ‘ie, he? Hij dacht niet alleen maar aan zichzelf.

Alsof ze het al jaren samen deden, zo lekker. Wel drie uur zijn ze bezig geweest, hij ging maar door. Wat een hengst he?! God, het was alweer best lang geleden, maar dit was het wachten wel waard, hoor. Daarna nog heerlijk samen douchen, niet dat ‘ie zomaar wegging. En daarna hup de kroeg weer in, alsof er niets gebeurd was. Niemand had het door, ja, ze waren wel even weggeweest, maar niemand keek raar op. En toen was hij de hele avond nog zo lief voor haar. Zo schattig!

Ja, echt geweldig, ze kan het nog bijna niet geloven. En nu, ja, geen idee?! Ze verwacht niets, hoor. Hij heeft al wel gesmst, dus ze is heel benieuwd. Och, had ze al verteld over die leuke baan van hem? En dat ‘ie surft, echt van die stoere hobby’s heeft? En ze liggen ook zo op een lijn qua hoe ze over het leven denken. Nee, dat zit wel goed. Maar ze ziet het allemaal wel, hoor. Misschien kunnen ze nog een keer wat drinken of uit eten? Dat zou wel heel leuk zijn. Maar ook prima als het hierbij blijft, hoor. Of ze wat foto’s van hem zal sturen? Dan kun je hem even zien. Oh, wat is hij leuk. Maar echt, ze gaat nergens van uit. Hij heeft het ook druk met z’n werk enzo. Nee, ze ziet het allemaal wel. Of toch misschien één smsje sturen?

Loslopende mannen

2 mei 2012, 23:43

Koninginnedag. Een pietsie wazig van de nacht ervoor stap ik de trein naar Amsterdam. Een groepje puberjongens loopt druk pratend door de coupé. Ze staan stijf van de adrenaline. Of zijn het hormonen? Een van hen draait een blow. Welcome to Holland, denk ik. Ik kijk uit het raam, probeer de drukke jongetjes even te vergeten. Ik moet nog even inkomen voordat ik me weer in het oranje gedruis stort. Gisteravond was het gezellig. Errug gezellig.

Maar nu, de grachten over, de vrijmarkt bekijken, en niet te vergeten… alle loslopende, vrolijke en vrije mannen spotten. Want eerlijk is eerlijk: feestdagen als Koninginnedag, Bevrijdingsdag en natuurlijk de festivals, zijn dé dagen om leuke mannen te ontmoeten. Geen idee waar ze anders uithangen, maar dan lopen ze gewoon in het wild rond, soms zelfs in groepjes. Yes! I like! En al mijn vriendinnen, vrijgezel of niet, flirten allemaal driftig mee.

De eerste is al gespot door vriendin 1. ‘Als ik single was, had ik het wel geweten’, zegt ze over een man die in de verte voor een kraampje staat. Iedereen reageert een beetje mat. ‘Ja, zeg ik, misschien wel leuk’. Hartstikke gek zijn we volgens m’n vriendin. Dat we hem zo laten lopen. Sorry, ik denk dat ik nog even moet inkomen.

Wat biertjes later gaat dat al beter. Een paar keer heb ik met mannen gesproken. Leuke, gekke en soms ook saaie gesprekken. Maar het allerleukste aan zo’n dag als vandaag: je bent er zo weer vanaf! Jij bent aan de beurt om bier te halen, of je gaat je nu écht wagen aan die lange rij voor het toilet en anders zijn er nog je vriendinnen die je aan je arm wegsleuren omdat we nu écht gaan. Thanx voor de redding, girls!

Gelukkig weten ze maar al te goed wanneer je redding nodig hebt, of wanneer ze je even met rust moet laten... ‘Je was zo aan het flirten, ik liet je maar even’, zegt een vriendin nadat ik een tijdje met twee mannen stond te praten waar ik absoluut niet in geïnteresseerd was. ‘Het zag eruit als flirten’. Blijkbaar kan ik tegenwoordig niet eens meer gewoon enthousiast met iemand praten. Of het ziet er na een paar bier uit alsof ik meteen met ze het bed in wil duiken, dat kan ook natuurlijk. Ik zal er eens op proberen te letten. (tips, iemand?)

Maar het gaat wel vaker mis, helemaal als ‘de vriendinnen’ de single vriendin wil helpen. Bijvoorbeeld als ze ergens anders heen willen, maar de man in kwestie niet meegaat. De vriendin die hem wel zag zitten vroeg hem niet mee. En dus is het de schuld van de vriendinnen, want zij wilden ergens anders heen. Ehmm.. snap je 'm nog?

Maar ach, het is Koninginnedag, de zon schijnt, er is bier... de perfecte combinatie dat maakt dat ik alles durf en deze man ga halen. Maar ho eens even, dat is niet de bedoeling. Waar bemoeien we ons mee? Zo hoeft het niet, ze kan het zelf wel regelen. Single vrouwen… soms ook wel een beetje ingewikkeld, hoor… En ja, daar hoor ik ook bij. Zeker.

Liefdesverdriet

29 apr 2012, 17:00

Liefdesverdriet is het ergste wat er is. Denk je, als het je overkomt. ´Het voelt alsof je wordt overreden door een sneltrein´, las ik ooit in een interview. Ik had het zelf niet beter kunnen beschrijven. Diep van binnen zit een bak verdriet dat onaangekondigd naar buiten komt. Als je door de stad fietst. Dikke tranen over je wangen. Mensen kijken. Ach, laat ze maar kijken. De hele wereld mag weten dat je verdriet hebt. En veel ook.

Dat je zelf eigenlijk ook niet zo heel zeker over deze man was, vergeet je voor het gemak even. Verdrinken wil je in je verdriet. Gewoon ongegeneerd huilen en in de slachtofferrol kruipen. Niemand wil jou, geen man vindt je leuk en je zult nooit meer een relatie krijgen. Zo is het en niet anders. Om het daarna weer op een brullen te zetten.

Tussen de tranen door wordt er gebeld met vriendinnen. De tam tam gaat snel, iedereen is al op de hoogte. Veel begrip en steunende woorden: ´Neeee, dat meen je niet, wat een enorme eikel!!´ Wees maar blij dat je van hem af bent, je bent nu beter af!´ ´Dit verdien je echt niet!´

Maar ook harde statements: ´Wat een ellendig mannetje, lekker een slinger geven´. ´Meer mannen dan kerken´. ´Beloof me dat je geen miliseconde meer aan deze man denkt´.  ´Wat een onvolwassen stuk vreten, wees maar blij dat je er vanaf bent´.

Dan de zoete woorden die vriendinnen ook altijd voor elkaar hebben: ´Vergeet niet dat je super leuk bent. Hij is zooo dom dat ie zoiets moois laat schieten!´ `Onthoud: jij bent geweldig, dat was, is en blijft zo!!´ Of deze: ´De prins op het witte paard komt heus een keer voorbij!´. Als vrouwen iets goed kunnen is het sprookje der liefde in stand houden door elkaar er keer op keer mee in te peperen.

Maar dan. Het besef. Het is mislukt. Je hebt gefaald. Eigenlijk wist je het al. Af en toe een steek in je buik. Je vroeg je af, gaat hij wel echt voor mij? Onderbuik gevoelens die je waarschuwden dat er iets niet goed zat. Maar ach, rationeel niet te verklaren, dus schoof je ze aan de kant.

En al die lieve vriendinnen met hun goed bedoelde adviezen. Achteraf komen ze met de raad dat je eigenlijk zelf wel weet wanneer het goed zit. Wanneer je de juiste man te pakken hebt. Dat is wanneer het allemaal makkelijk gaat. Door eerlijk te zijn, elkaar vertellen hoe je erin staat en wat je voor elkaar voelt. Je moet je goed voelen bij iemand, helemaal jezelf kunnen zijn en elkaar respecteren en vrijlaten.

Nee, dit is niet gekopieerd uit de Happinez. Dit is wijsheid, opgedaan in de praktijk, van  vriendinnen die ook door schade en schande wijzer zijn geworden. Want: hebben we niet allemaal ooit in deze situatie gezeten? Gelukkig blijven de lieve vriendinnen altijd. Wat er ook gebeurt en hoeveel mannen er nog komen. Wat een fijn idee.

In het heetst van de strijd

26 apr 2012, 18:00

Ik blader in een tijdschrift, dat naast me op een tafeltje lag. Ik lees, maar onthoud niets. Sjees, ik ben best zenuwachtig. Rustig. Even diep ademhalen. Maar dat helpt niet. Ik ben nog steeds stik nerveus. Hoe lang nog? Ik ga rechtop zitten en trek m´n trui recht.

Wanneer was ik voor het laatst zo zenuwachtig?. Tijdens een date, denk ik. Ook toen stond ik verschillende outfits voor de spiegel te passen. Nu wilde ik m´n spijkerbroek aandoen. Maar dat komt wel heel casual over. En overdressed zijn is ook weer not done. Uiteindelijk ben ik voor een nette outfit gegaan, niet té netjes en toch mezelf.

Als ik de kamer binnenkom stel ik me voor aan de vier mensen die daar zitten. Met een grapje en een gezellige opmerking probeer ik de serieuze stemming wat te breken. Zo, vertel maar eens, begint een van de mensen van de sollicitatiecommissie. OK, daar gaan we... Ik haal diep adem en begin te vertellen.

Solliciteren is eigenlijk net als daten. Je doet je zo leuk mogelijk voor en hoopt dat die ander jou helemaal geweldig gaat vinden. Jij bent de leukste, grappigste, meest toegewijde persoon en als de ander niet voor jou gaat is dat de meest verkeerde beslissing die je maar kunt maken.

Als ik na drie kwartier de kamer uitloop, vraag ik me af of ik de baan wel echt leuk vind. Tijdens het gesprek kwamen er een aantal aspecten naar voren waar ik niet zo warm van werd. Aspecten die ik nog geen tien minuten daarvoor  als ´zeer positief´ en ´uitdagend’ bestempelde. Waarom? Heel simpel. Omdat ik die baan wil krijgen. Of ik ´m nu echt wil of niet, ik ben de beste en ze moeten voor mij kiezen.

Zo ook bij daten. Ook al maakt je date een grap die niet zo leuk is, je grinnikt beleefd. Je hoort het  verhaal aan over zijn oersaaie familie, terwijl je stiekem achter je hand gaapt. Daarna kijk je broeierig in z´n ogen. Vind mij leuk!! lijkt heel je lichaam uit te schreeuwen. In het heetst van de strijd is alles geoorloofd…

Maar aan het einde van de strijd is er een winnaar en een verliezer. En als je toch niet zo graag wilde winnen, is het niet erg als ik hoor dat ik de baan niet krijg. Maar toch had het leuker geweest als ik de baan had kunnen weigeren. Net als het bij daten leuker is om af te wijzen dan afgewezen te worden.

Mijnenveld

24 apr 2012, 22:35

Sta je ook weleens te praten met iemand, gewoon gezellig? Jullie hebben een geanimeerd gesprek, maar het is niet dat je super geinteresseerd bent. Niet op die manier, in ieder geval. Het is leuk, het klikt, het zou best een goede vriend kunnen zijn.

En dan... ineens laat die ander het vallen. BOEM. Het valt zo tussen jullie in. BAF. Op de grond. Het ligt daar en je kunt er niet omheen. 'Ja, dat heeft mijn vrouw ook'. Of: 'ik ga elke zondag met mijn vriend...' BAM. De ander vond het nodig om 'de partner' te noemen. In godsnaam! Waarom?

Het kan natuurlijk verschillende redenen hebben. De ander wilde misschien gewoon iets over zijn of haar partner vertellen. Ja... kan. Of hij wilde het vertellen om het tegen jóu te zeggen. Te zeggen, ik ben bezet, maak je maar geen illusies, dit is een niet begaanbaar terrein. Terwijl jij gewoon gezellig stond te praten. Alsof jij, omdat je geen relatie heb, sowieso iedereen ziet zitten waarmee je een praatje maak. Wat denkt ie wel niet?!

Na zo'n opmerking slaat de sfeer om of is het gesprek héél snel afgelopen. Vriendinnen van mij met partner vinden het ook wel weer sociaal van zo iemand. 'Wat als je uren met iemand staat te praten en hij vertelt het uberhaupt niet. Dan heb jij het idee dat hij misschien wel geinteresseerd is'.

En dat is ook weer waar. Want hoe lullig is het als je super leuk met iemand staat te praten -zeg maar de hele avond lang- en hij zegt aan het einde van de avond, oh ik ga, mijn vriendin wacht op me'. Dat is ronduit gemeen. Een typisch gevalletje even checken 'of ik nog in de markt lig'.

Ik blijf het een vreselijk moment vinden dat ongemakkelijke situaties veroorzaakt. Wel of niet zeggen, of in het maar in het midden laten? Wat als ik midden in een gesprek tegen iemand zeg: ja, ik als single.... Denkt ie dan: oeh oppassen, die is wanhopig! Of denkt ie: bingo, scoren die hap?! Zie je, een waar mijnenveld dat onderwerp bezet of single.

 
Blogt over haar leven als 29jarige single. Over flirten via sociale media. De eerste date. Het niet te vermijden ´wat hebben we nu´gesprek na een paar dates. En andere (on)belangrijke dingen in haar leven. Meer lezen? Zie: www.romilde.nl

Favoriete blogs

Links