De bank helemaal voor jou alleen. Nog belangrijker: de afstandsbediening voor jou alleen. Niet overleggen wat er gekeken wordt. Nee, al wil je de hele avond heen en weer zappen en aan het einde alles half gezien hebben, het kan.
Als avondeten een restje opwarmen, opgeleukt met dat wat je nog in de groentelade tegenkwam. Tot de conclusie komen dat feta met zuurkool toch niet zo’n goede combi is… het kan!
Of na vijf afleveringen van je favo serie op de klok kijken en beseffen dat het tijdstip om te eten al lang verstreken is. En met een zak chips aflevering zes aanzetten. Het kan.
Net als keihard meezingen met Anouk’s
nobodys wife en je hipste en zwoelste dansmoves oefenen voor de spiegel. Het kan allemaal… als je alleen bent. Als je niemand hebt waar je rekening mee hoeft te houden. Als je (wat een vreselijk woord) ‘single’ bent.
Zappend op de bank in m’n roze bloemetjes pyjamabroek, kan ik me moeilijk voorstellen dat ik soms denk: ‘een relatie zou toch wel leuk zijn’. Want, hoe relaxed is het als je alles kunt doen wat je wilt? Niets hoeft te overleggen of te bespreken. En dus die, als je erover nadenkt, voor anderen misschien wel wat aparte gewoontes gewoon kunt hebben. En blijven doen.
Komen er vrienden op bezoek, dan speel je de voorbeeldige gastvrouw en is er niets raars aan je te ontdekken. Niemand die je bloemetjes pyjamabroek ooit te zien krijgt. Alleen daarom vind ik het hebben en uitoefenen van die rare gewoontes al heerlijk.
Die roze bloemetjes pyjamabroek is er ergens na het einde van mijn relatie gekomen. Samen met de lilakleurige
Snoopy shortjes, lekker een maatje groter gekocht, zodat ze niet knellen, en de praktische laarzen zonder hak (want dat loopt toch veel lekkerder!), was die er ineens. Waarom zou je kleding en laarzen aandoen die eigenlijk niet lekker zitten? Er is immers niemand voor wie je het nog hoeft te doen. Deze redenatie klinkt in ieder geval vaak in mijn hoofd. Maar waar is het precies misgegaan? Wanneer deden de bloemetjes samen met
Snoopy hun intrede?
Het was geen invasie, een voor een kwamen ze het huis binnen. Net zoals je als single geleidelijk vrijgezelle vrienden om je heen verzameld. Lotgenoten. Mensen die niet hand in hand op de bank zitten op vrijdagavond, maar in zijn voor een biertje. Die wel kansloos met je willen borrelen in de kroeg tot het weer licht wordt. Om zo de halve zaterdag je roes uit te slapen, terwijl de rest van ‘stelletjesNederland’ samen boodschappen aan het doen is of over de woonboulevard loopt.
Met dit soort horrorscenario’s in mijn hoofd geniet ik nog fijn van mijn vrijgezellenbestaan. En hoop ik stiekem iemand tegen te komen die er net als ik van die rare gewoonten op nahoudt. Zodat we samen een nieuw recept kunnen bedenken met alle ingrediënten die nog in de koelkast liggen. Om die daarna in de prullenbak te mikken, een pizza te bestellen en op de bank op te eten. Ik in mijn roze bloemetjes pyjamabroek en hij in z’n geruite pyjamabroek.
Stuur door
Dit is niet OK