Zaterdagavond, 23:30. Mijn eters zijn al een uurtje de deur uit en ik heb wel zin om de stad in te gaan. Maar mijn vriendengroep blijkt dodelijk saai of afwezig vanavond. Ik gooi er nog een smsje tegenaan en begin dapper aan de enorme afwas. Met de radio meezingend en wiegend bedenk ik dat ik de stad helemaal niet in hóef. Ik had wel zin, maar met een theetje op de bank een beetje zappen klinkt ook wel aantrekkelijk. Ja, dat doe ik. Hmm, lekker…
Oh mijn god! Ik schrik op uit mijn eigen gedachten: wat ben ik saai!! Ben ik nu al een oud wijf aan het worden? Ik ga nu wel richting de dertig… betekent dat alleen nog maar bank hangen en dvd´s kijken?? Oeh, hier moet ik even van bijkomen.
Als ik erover nadenk, kan ik mezelf onmogelijk als saai bestempelen. Ik ben altijd in voor spontane drankjes in de kroeg, ben weinig avonden thuis en ik ben vaak diegene die iedereen bij elkaar haalt voor een avondje stappen. Ok, ik ben dus niet saai. Maar wat is er dan wel aan de hand?
Want zo voldoe ik niet aan de regels die voor een single conventioneel zijn. Veel stappen, de volgende dag tot laat in bed, een versloft huishouden en uit ellende maar weer afhaal bestellen en de kroeg in. Je hebt immers toch niets anders te doen! Is dat niet het beeld van de vrijgezel? Misschien denk jij er anders over, maar een van mijn beste vriendinnen vertelde mij dat ze haar ‘vrijgezelle periode’ zo beleefde.
De vriendin in kwestie, inmiddels twee jaar gesetteld, is in de verste verte niet meer te herkennen als het single feestbeest dat ze toen was. En dus zie ik haar ook weinig. Want uitgaan doet ze niet meer. En ik wel. Volgens haar komt dat doordat ik single ben. Dit klinkt bijna als een ziekte. Zo een waar de dokter een receptje voor uitschrijft. ‘Zo mevrouw, met dit kuurtje moet deze narigheid binnen twee weken weer over zijn’. Laten we het de ‘single disease’ noemen. Soort van Pfeiffer, maar dan anders.
‘Nu ik een vriend heb, beredeneert de vriendin, hoef ik niet meer uit. Want, uitgaan doe je toch alleen maar voor de mannen!?’. Mijn ogen puilen uit wanneer ze me dit zonder blikken of blozen vertelt. Zegt ze nu serieus dat haar leven heeft stilgestaan in de periode dat ze single was en al die tijd alleen maar op zoek was naar een man?
Ik moet even wennen aan het idee dat er mensen zijn voor wie het single bestaan niet meer is dan wachten of zoeken naar iemand. Dat zou betekenen dat ik nu al jaren stilsta en vanaf de zijlijn toekijk. Ik zou direct een overdosis van het een of ander nemen. Stappen voor de mannen... they wish! De grootste kroegtijgers die het hardst met me meedrinken, dansen en lachen hebben over het algemeen een relatie. Dat er op zo´n avond af en toe een man bij ons in de buurt komt, kan een aanvulling zijn - vaker niet dan wel -, maar is zeker geen voorwaarde voor een leuke avond. Veel stapavonden praat ik niet eens met een man, omdat ik te druk in gesprek ben met mijn vriendinnen.
Hoewel het single leven zo vrij als een vogel lijkt, blijken er toch regels voor bedacht te zijn.
Regels bedacht door mensen met een relatie. Want een relatie hebben is de standaard, vinden zij. Als je daar niet aan voldoet, dan klopt er iets niet. Of je staat er volgens hun niet genoeg voor open (‘je kijkt gewoon niet goed genoeg!’), je bent te kritisch (‘jij zoekt iets wat niet bestaat, niemand is perfect!’), of je krijgt goed bedoelde adviezen (‘maar je bent zo leuk en gezellig! Hoe kan jij nou geen vriend hebben? Ach, er komt vast snel iemand op je pad, hoor, wees maar niet bang!’).
Maar ik ben helemaal niet bang! En ik vind het prima zo. Komt het bij iemand op dat het heel erg relaxed kan zijn om geen relatie te hebben? Of is dat weer een heel beangstigend idee? Dat ik me in me eentje prima vermaak? Omdat zij hebben bepaald dat het hoort zoals zij het doen. Niet meer uitgaan, maar samen saai op de bank zitten. Sorry, leuk geprobeerd, het feit dat je een relatie hebt de schuld geven. Maar het ligt heus niet aan hem of jullie samen. Geef gewoon toe dat je saai bent!
Mijn telefoon piept. Een sms of ik naar de stad kom. Is dat een vraag? Ik ben al weg. Als ik mijn jas pak denk ik: wat is erger: saai zijn? Of single zijn?
© Romilde van Dongen
Stuur door
Dit is niet OK