We waren beste vriendinnen. Al hun problemen, onzekerheden en verhalen over mannen, deelden ze met me. Issues over single zijn, carrières en relaties. Dingen die je dacht, maar niet durfde te zeggen. Zij bespraken ze gewoon. Ik kon van ze leren, met ze lachen, met ze huilen. Maar ineens lijkt de vriendschap over…
Jarenlang kon ik wekelijks genieten van ‘my four best friends´: Carry, Miranda, Charlotte en Samantha. Vier single dertigers, in New York. Net als andere miljoenen vrouwelijke kijkers genoot ik van de hilarische, openlijke en ontboezemende afleveringen van de serie ‘Sex and the City‘. Totdat toch echt de laatste aflevering een feit was. Na een jaar of twee lang wachten kwam een droom uit: ‘Sex and the City: the Movie’ was in de maak. Een heerlijke film waarin de meiden, inmiddels niet meer single, hun levens met hun miljoenen vriendinnen deelden.
Nu, een jaar later, worden we getrakteerd op deel twee van de film. En iedereen weet van deel twee van films. Meestal niet goed. Maar toch niet bij SATC! Wat kan er niet leuk zijn aan onze beste vriendinnen? Vol verwachting nestel ik me dan ook in de bioscoopstoel, klaar voor een wederontmoeting met mijn vriendinnen. En ja hoor, daar zijn ze, nog even mooi en geweldig als de laatste keer dat ik ze zag. Drie van de meiden hebben een serieuze relatie en ik ben benieuwd wat voor problemen ze daarin tegenkomen.
Ik zit klaar voor openhartige gesprekken met een flinke portie humor. De nadelen van een relatie hebben, de behoefte aan vrijheid, kinderen of geen kinderen, kom maar op met jullie issues, meiden! Maar het blijft stil. De meiden zijn druk met omkleden. Van de ene geweldige outfit van grote designers, in de andere. En ja, ze zien er fantastisch uit. Maar het lijkt: hoe mooier de outfits, des te inhoudslozer de gesprekken. Wat is er gebeurd met deze intelligente, zelfbewuste, kritische maar eerlijke vrouwen? Waar zijn mijn vriendinnen gebleven?
De kracht van SATC was juist de ‘recht voor z’n raap’ gesprekken tussen de vier meiden, de mislukkingen en successen in hun levens, waar je als kijker getuige van mocht zijn. Daardoor kon je je met ze identificeren. Kreeg je het gevoel dat het je beste vriendinnen waren, die alles met je deelden.
Tot het einde van de film probeer ik contact te krijgen met de meiden. Maar het lukt niet. De meiden delen zelfs sommige dilemma’s niet met elkaar. Onbegrijpelijk. Teleurgesteld loop ik de bioscoop uit. Het lijkt wel of de meiden zich van elkaar en de rest van hun vriendinnen over de hele wereld hebben vervreemd.
De filmproducers hebben in deze film glitter en glamour, een vakantiebestemming en kleding de hoofdrol gegeven. En de meiden hebben een bescheiden bijrol gekregen. Heel jammer. Want ik wil mijn oude vriendinnen terug, die me alles vertelden wat ze dwarszaten. Gemiste kans van de makers. Maar wij weten wel beter. Want onze vriendinnen hebben wél inhoud. We kennen ze na al die jaren zo goed. Hopelijk worden we ooit weer net zulke dikke vriendinnen.
© Romilde van Dongen
Stuur door
Dit is niet OK