‘Unlock the door… unlock my head… and dream of butterflies instead’… Bij de eerste tonen van het nummer van
K´s Choice schieten de woorden me ineens weer te binnen. De Belgische band, waar ik als puber uren naar luisterde, speelt op het festival waar ik ben. Luidkeels brul ik mee met de nummers, aangevuld met wilde armgebaren en sprongen in de lucht. M’n vrienden bekijken me lachend, maar ook een beetje verwonderend. Ik ben eigenlijk ook wel verbaasd. Hoe lang is het eigenlijk geleden? Tien jaar, nee wel veertien jaar geleden draaide ik die CD grijs. Blijkbaar heeft deze kennis ergens in mijn hoofd in quarantaine gestaan. Ver weg gestopt, op een externe harde schijf. Maar eenmaal opgevraagd blijken de woorden zo weer boven te komen.
Hoe anders is het met herinneringen. Laatst stuitte ik in mijn inbox op een email van mijn ex-vriend, in de tijd dat we elkaar nog lief vonden. Na wat triviale onzin als: ‘
ik ga zo naar college, eerst nog even brood halen bij de Appie’, stond als afsluiting in de mail:
‘ik houd heel veeltjes van joutjesssssss!!!!’ Gevolgd door een aantal niet te tellen X’en. Ik scrolde naar beneden, vurig wensend om een bericht van mij te zien zonder dit soort absurde baby-liefdes-gebrabbel. Maar helaas, nu bleek mijn geheugen me wel in de steek te laten: want IK, diegene die ik nu al 28 jaar HEEL goed ken, waar ik ALLES van weet en ONAFSCHEIDELIJK van ben, had eenzelfde soort ONZIN bericht naar mijn ex gestuurd. Inclusief afschuwelijke koosnaampjes. Eh, nee. Geen denken aan! Absoluut niet voor publicatie geschikt. Ik heb mijn geloofwaardigheid en een naam hoog te houden. (Probeer het eens als ik een drankje op heb…)
Met de muis scrolde ik nog een paar keer heen en weer in het bericht. Maar wachten en het scherm vaak heen en weer bewegen hielpen niets. De woorden bleven staan, zoals we ze jaren geleden getypt hadden. Hier stond het zwart op wit, dat we elkaar toch wel degelijk leuk hebben gevonden. Tussen de ruzies door vonden we toch tijd om elkaar beschamend rare geheimcode-achtige berichtjes te versturen.
‘Was sich neckt, das liebt sich’, zegt een bekend Duits spreekwoord. Ik was de
‘liebe’ tussen mij en mijn ex alleen even vergeten. Het ‘plagen’ daarentegen, stond me meer bij.
Wat is het toch met het menselijk geheugen dat bepaalde elementen soms gewist lijken? Een kleine duik in de psychologie leert ons dat het menselijk geheugen ons onder bepaalde omstandigheden een beetje voor de gek kan houden. Zo laat hij soms delen weg (‘omissie’ genoemd), om ons te beschermen, zoals bij iemand die in shock is. Maar andersom focust ons brein ook op details die de situatie in onze herinnering net even wat mooier maakt dan het was (‘commissie’). Zoals topsorters, die na de winst alleen maar praten over hoe geweldig het ging en vergeten hoeveel ze hebben moeten afzien om dit te bereiken.
Interessant, maar toch raar, dat geheugen van ons. Want wanneer het geheugen dingen blokkeert of juist romantiseert is niet te voorspellen. Dat vind ik jammer. Want als ik énig invloed op dit proces had, zou ik de nachtelijke dronken telefoontjes, de karaoke avond en de publieke blunders die ik nuchter begaan heb, meteen vergeten. Zodat ik dit soort acties zonder schaamte gewoon weer kan uitvoeren. En tja, de ruzies met de ex, zou ik ook naar de achtergrond laten verdwijnen. Om enkel de leuke momenten te herinneren. Is wel zo eerlijk voor de volgende…
© Romilde van Dongen
Stuur door
Dit is niet OK