Mijn eerste Lowlands was afgelopen weekend. Lowlands zag ik altijd als een festival waar langharige, zwetende, drugsgebruikende alto´s tijdens optredens hard tegen elkaar aan beuken. Maar dat was vroeger. Zeggen mijn vrienden. Nu is het veel meer´mainstream´ geworden, zeggen ze. Noem een jongen die zijn kampeerspullen in een groene kliko vervoert maar mainstream. En de mensen die op regenlaarzen lopen bij 25 graden. Doe ik ook weleens. En die jongens die van top tot teen in fluorescerende nylonpakken verpakt rondlopen. Ze roken en drinken bier door hun panty heen. Heel normaal. De twee mannen met een vissenkom op hun hoofd die door een pijpje ademen zie ik ook elke week in de stad. Zo mainstream.
Ook mainstream zijn de telefoontjes waar iedereen op Lowlands mee belt. Oude toestellen zoals de NOKIA 3210, waarop je vroeger uren hebt zitten Snaken en de altijd vrolijk gekleurde Swing van HI, alle old school mobieltjes kwamen uit de broekzakken. Je moet wat als je mobieltje leeg is en er geen stroom op de camping is. Die gouwe oude doet het nog prima als je je vrienden tussen 55.000 andere bezoekers moet vinden. Toch is smsen beter, je verstaat elkaar niet door de harde muziek. Ik krijg een smsje van mijn vriendin binnen,´waar zijn jullie?´. Ik geef mijn telefoon aan haar, ze zit naast me.´We zijn hier´, zeg ik. Heel handig, vier uur vertraging met smsen. Bellen lukt ook niet. Dus dat betekent: afspraken maken. Of gewoon veel zoeken.
´Ben jij Danny?´ vraagt mijn vriendin wanneer we hem zoeken. Ik kijk haar verbaasd aan. De jongen lijkt in de verste verte niet op onze vriend. ´Nee, maar dat kan ik wel worden´, zegt de jongen. We lachen en babbelen even met hem. Dan gaat ze naar de volgende.´Ben jij Danny?, vraagt ze. We hadden toch om 11 uur afgesproken voor de Alpha tent?´ De jongen kijkt ons verbaasd aan. ´Ik ben Claire, val ik bij, van Relatieplanet!!??´ De jongen stottert en hakkelt en weet niet hoe snel hij weg moet komen. Mijn vriendin en ik gieren het uit. Dit is leuk! En Danny komen we vast wel weer tegen.
Voor de toiletten staat standaard een rij. Gelukkig zijn het wel echte wc´s en geen dixy´s. Toiletpapier is er voldoende en het water uit de kraan kan gedronken worden. Groot pluspunt. Het enige wat ontbreekt is zeep. Dat betekent dus dat iedereen op Lowlands met vieze handen rondloopt. Ieh!! Bij de wasbakken roep ik richting een paar mensen´of ze de zeep even aan kunnen geven´. Ik krijg een paar vreemde blikken toegeworpen. Een jongen begrijpt het, en wijst op de limoen in de vergane caiphirina voor mij. Bijna net zo goed als zeep. Mijn vriendin en ik gaan lachend weg. Humor bij de toiletten. Dat kan toch echt niet.
Tussen al ons spontane contact met mede Lowlandsgangers door, zien we ook wat optredens. En lachen we 30 minuten om cabaret. Proberen we de´stilte hooibaal´ in te komen, maar de rij is keer op keer te lang. Spelen we Lingo met verrekijkers omdat het letterbord in een boom tientallen meters verderop hangt. Het wordt live bediend door iemand die in die boom zit. Krijgen we uitleg over de producten van de Smartshop, die we toch maar overslaan. Misschien volgend jaar. De schommelstoel voor tien personen weten we om te toveren tot een ware attractie, al gauw ontstaat er een rij. Zo hard mogelijk wordt er geschommeld. Daarna van links naar rechts. Betalen mogen de mensen bij mij, vijf minuten voor maar een muntje. Jammer dat daar niemand intrapt.
Waar wel in getrapt wordt zijn de plastic bekertjes. Het festivalterrein ligt bezaaid met plastic afval. Er zijn mensen die de dag doorkomen met het zoeken naar bekers, waar ze een munt voor krijgen.´Als je toch bezig bent, pak dat bord daarnaast ook even op´, zegt mijn vriendin tegen een meisje dat bekers oppakt. Daar maakt ze geen vrienden mee. De groep Polen die Lowlands bezocht om rijk te worden van het statiegeld ook niet. Zij blijken het terrein afgezet te zijn. Ik hoop dat ze heel ver komen met hun Lowlandsmunten.
Lowlands mainstream? Echt niet. Een afterparty bij de Vietnamees waar iedereen op de tafels staat te dansen op slechte muziek uit gare boxen. Wel voorzichtig, glijd niet uit over de rode saus! Vind ik niet echt mainstream. Wel een unieke ervaring. Want ik heb nog nooit zeven picknicktafels op elkaar gestapeld zien worden en een menigte keihard horen juichen bij elke volgende tafel die erop gestapeld wordt. Misschien is het ook wel de gebeurtenis die Lowlands 2010 voor eeuwig zal kenmerken. En, ja! Daar was ik bij.
© Romilde van Dongen
Stuur door
Dit is niet OK