Hoewel ik alle digitale trends op de voet volg, loop ik op een gebied hopeloos achter. Want zo ongeveer iedereen om me heen schijnt er een te hebben. Een account op een datingsite. Met daarop je leukste foto, een verhaaltje over jezelf en natuurlijk waarnaar je op zoek bent.
Zoiets als: een leuke spontane man, minimaal 1.80, slank postuur, hoogopgeleid, goede baan, niet rokend, leuke vrienden, sportief, met een eigen leven, houdt van reizen, cultuur, maar moet ook af en toe op de bank willen hangen. En handig zijn in huis. Behulpzaam, attent, lief, maar natuurlijk ook stoer en mannelijk. Oh ja, het liefst wel dichtbij wonend. Bescheiden eisenlijstje toch? De vrouw in kwestie heeft ook een hoop te bieden!
Klik op search en hoppa, daar komt de site met een lijst met kandidaten. Vriendinnen van me mailen dan dus met een man die ze nog nooit gezien hebben. Gaan af op een vaag vakantiekiekje van tien jaar geleden waar de man in kwestie bruingebrand en tien kilo lichter ontspannen in de camera lacht. En niet een man, nee er wordt met een paar mannen tegelijk gemaild. Totdat er misschien wel een afspraakje op volgt.
Voor sommige vrouwen is het internetdaten geen doel op zich, maar meer een manier om weer ´out there´ te zijn. Zo vertelde een vriendin mij: ´Als ik volgende maand geen duidelijkheid krijg met Peter, zet ik mezelf weer op Relatieplanet´. Oeh! Pas maar op Peter! Want Sjoerd is on his way:
´hoi ales goed met jauw hier wel ik ben sjoerd26 jaar uit werversoofleuk spontane jonge ik zag je foto ik dag even berichtje stuuren je zag er zoo goed uit lijkt me leuk om een keer af te spreeken als jij dat ook find ik hoor het wel je kan ook belen naar 06309876## groed sjoerd´
Dit bericht kreeg een vriendin van mij in haar inbox op een datingsite voor hoger opgeleiden. Serieus. Ja, ik mis heel wat aan dat internetdaten...
Buiten het feit dat ik het raar vind dat je een man kunt uitzoeken op lengte, inkomen en woonplaats, lijkt het me ook verrekte saai om een man te hebben die precies hetzelfde denkt over alles. What about ´the opposites attract´? Nee, ik geloof niet in een man op bestelling.
Wat mij het meest stoort aan dit fenomeen is het feit dat je elkaar niet ziet. En dan gaat het me nog niet eens om het uiterlijk (OK, het speelt wel mee). Maar communicatie schijnt voor 80% non verbaal te zijn. Dus waarom je tijd verspillen aan de 20%, als je binnen een halve minuut de 80% kan zien?
Hoewel mijn vriendinnen tientallen voorbeelden hebben van mensen die via internet bij elkaar zijn gekomen, waag ik me niet aan het internetdaten. Toch ben ik wel nieuwsgierig. Dus wie weet ga ik binnenkort een keer voor daten met de 80%. Ook wel speeddaten genoemd. Drie minuten praten met een man, een ja of nee aankruizen en hop, de volgende komt voor je zitten. Ideaal. Drie minuten is meer dan genoeg om in te schatten of er een klik is of niet.
Hmm… ik denk er nog even over. To be continued…
© Romilde van Dongen
Stuur door
Dit is niet OK