Een weekend weg met vriendinnen. Even weg van alles met de meiden. Wijn, snacks, veel chocolade, meer hebben we niet nodig. We kletsen bij, doen spelletjes en hebben lange en goede gesprekken.
Zoals elk jaar maken we het rondje: ´wie-denk-jij-dat-er-als-eerst-gaat-trouwen-of-een-baby-krijgt?´Volgens de meesten wacht diegene met de langste relatie nog wel even met een baby. En de ander, met nu al huisje, boompje, zonder beestje, gaat als eerste trouwen. En standaard, elk jaar weer, ben ik volgens iedereen diegene die het eerste moeder zal worden. 'T'is maar zo gebeurd hoor, Millie’, lachen m’n vriendinnen.
Maar dit jaar krijgt dit gesprek onverwacht een serieuze wending. Want één van de meiden roept: waar ben je over drie jaar?! En iedereen moet antwoorden. Goh, over drie jaar, denk ik. Dat is ver weg! Dan ben ik, ehm, 32 jaar oud. Tweeëndertig…
De eerste vriendin begint. ‘Dan heb ik een kind’. De volgende sluit aan: ‘dan ben ik getrouwd’. Iedereen is stil. Ik ben stil. Wat?! Hoe weten die meiden dat zo zeker? Ik krijg het plots benauwd. De volgende gaat verder: ‘ik hoop dat ik en mijn vriend dan afgestudeerd zijn, door Australië hebben gereisd en ons eerste kindje hebben’.
Wowwwwww. Ik ben blij dat ik nog niet aan de beurt ben. Want, ik zou niet weten wat ik moet antwoorden. Wat doe ik over drie jaar? Uhm… gewoon, dit.. wat ik nu doe?! Ik heb nog geen plannen voor over drie jaar. Is dat erg? Waarom heb ik die niet en zij wel?
Toen ik vijftien was, dacht ik dat ik rond m’n dertigste moeder zou zijn. Maar wist ik toen veel. Dat is namelijk al dit jaar! No way…
Gelukkig hebben niet al m’n vriendinnen al zulke heldere toekomstbeelden. En als ik mijn gedachten met ze deel, vinden ze het helemaal niet raar dat ik daar niet veel over nadenk. ‘Ik moet daar wel over nadenken, omdat ik wil weten of mijn vriend hetzelfde denkt over de toekomst, zegt een vriendin. Stel, hij wil geen kinderen, en ik wel, daar moeten we het over hebben.’
Een ander vriendinnetje valt haar bij en zegt, ‘jij mag dan geen uitgestippeld pad hebben, maar onze plannen kunnen ook helemaal misgaan. En dan is het een grote teleurstelling, omdat het anders loopt.´
En inderdaad, hoe het bij mij ook zal gaan, het is prima, wat ik heb geen grote verwachtingen. En ik heb de luxe dat ik alles gewoon kan doen en met niemand hoef te overleggen. Behalve die baby dan. Daar moet wel aan gewerkt worden. Helemaal als ik de eerste zal zijn.