Zon op m’n gezicht. De wind door m’n haren. Door m’n zonnebril kijk ik naar de andere mensen op het pleintje. Ik zak onderuit en geniet van de klanken van de prachtige Spaanse taal om me heen. Ik roer in mijn café con leche. Ik adem diep in. Tranen vertroebelen mijn zicht. Ik sluit mijn ogen en zucht. Dit is puur geluk. Ik. Hier. Dit Spaanse kopje koffie. Meer heb ik niet nodig.
Gek, dat ik dat in Nederland niet zo ervaar. Daar wil ik altijd meer. Heb ik vaak onrust. Vrije dagen zijn meer dan volgepland. Snel het huis schoonmaken, de was doen, kopje koffie met vriendinnetje A, dan racen naar de lunch met vriendin B. Daarna gauw even de stad in om kadootjes voor een verjaardag te kopen. Thuisgekomen schiet ik in een leuke outfit omdat ik ga eten en stappen met vriendinnen D, E en F. Want een avondje op de bank, dat doen we niet, hoor! En maandag beginnen we uitgeput aan de nieuwe werkweek.
’s Avonds een boek lezen? Misschien een klein stukje, in bed. Maar doorgaans lukt het me niet om een ‘echt’ boek binnen een korte periode uit te lezen. Die gaat dan terug de kast in. ‘Ik kwam er echt niet doorheen’. Maar… lag het nu aan het boek of aan mezelf?
Want drie dagen in Spanje en het boek ‘waar ik echt niet doorheen kwam’ is bijna uit. Uitnodigingen om te gaan stappen, samen de stad te verkennen of naar het strand te gaan sla ik gerust af. Ik vermaak me prima alleen en heb eigenlijk niemand nodig. Is dat raar? Het kan me eerlijk gezegd niet schelen. Ik heb hier behoefte aan en dus doe ik het zo.
Ook weer gek dat ik dat hier wel heel goed kan. Nee zeggen. Thuis verontschuldig ik me twee keer als ik een afspraak afzeg. Om daarna nog een keer te smsen dat het me spijt. Maar hier in Spanje heb ik totaal geen moeite met het aangeven van mijn grenzen. En heb ik echt behoefte om alleen te zijn. Om niets te doen, behalve dan genieten en nadenken. De dagen lijken zo twee keer zo lang te duren.
Het zou natuurlijk makkelijk zijn om te zeggen dat dit gewoon aan mij ligt. Maar ik weet van leeftijdsgenoten dat zij hier ook last van hebben. ‘Wij’ van generatie nix, ook wel generatie Y genoemd, zijn nu eenmaal slachtoffer van de keuzestress die we hebben. Onze ouders vertelden ons dat alles kon. We konden alles worden en doen wat we wilden. Dus keuzes maken is ons niet geleerd. Alles kon toch?
Noem het wat je wil, het ‘dertigers dilemma’, of keuzestress van generatie Y, noem ons verwend en verwaand: wij zitten er mooi mee. Ondertussen twijfelen en wikken en wegen wij lekker door. En het is niet dat we niet genieten, de keuzes die we maken, daar staan we achter. Maar dan toch soms dat gevoel, had ik niet beter, hoe zou het geweest zijn als… En dan dat eeuwige vergelijk met anderen, de wereldreis van je vriendin, de promotie van een vriend inclusief dikke auto. Wat heb ik dan? Moet ik ook niet….??
Nee, ik moet helemaal niets. Ja, nog een café con leche, of toch maar een Carajillo??! Zittend op dit Spaanse terras zie ik maar een oplossing voor dit probleem: naar Spanje emigreren. Want hier kennen ze het woord ‘dertigers dilemma’ niet.