Ik doe sinds kort aan Bikram Yoga. Als je me dat een jaar geleden had verteld had ik je in je gezicht uitgelachen. Yoga. Dat is toch oefeningen doen op een matje? In stilte? Jep, écht iets voor mij.
Ik haat bijvoorbeeld wandelen. Waarom wandelen als je ook een fiets hebt? Dat gaat toch sneller? Ik loop graag hard, het liefst net iets harder dan jij. En ik ben een fanatiek tennisser. Ja, als er snelheid of een wedstrijd element aanwezig is ben ik erbij.
Maar niets zo gek als een mensenleven. Mijn drukke, snelle, actieve leven veranderde plotsklaps in stilstand. Tijdens een tenniswedstrijd ging ik door m’n rug. Zo bleek een dag later. Ik voelde tijdens de wedstrijd iets in m’n rug, die daarna aardig pijn deed. Stoppen? No way. Winnen zou ik en de dubbel partij daarna ook. En dat deed ik. De volgende dag kwam ik alleen mijn bed niet meer uit.
Dat zou de komende drie maanden met moeite gaan. Gelukkig wist ik dat toen nog niet. Na een paar weken plat liggen, me van het bed naar de bank en soms naar de fysio verplaatsen, dvdboxen kijken en rug oefeningen doen, kwam een vriendin met een goed advies. ´Ga mee naar Bikram Yoga´. Bikram wat?
Bikram Yoga is yoga in een ruimte van veertig graden. Vijf minuten in die zaal en ik lig naar adem te happen als een vis op het droge. Vijf minuten en dus nog vijfentachtig te gaan. Zucht. Als ik het niets vind vertrek ik gewoon, houd ik mezelf voor. En helemaal als ze met van die zweverige teksten komen. Dat is echt niets voor mij.
Ik kijk naar mezelf in de spiegel. Ik heb een knalrood hoofd en godzijdank weinig kleren aan. Hoewel ik eerst wat onwennig de zaal binnenstapte met enkel een sportBH en een shortje aan, ben ik er nu blij mee.
De les begint standaard met een ademhalingsoefening, legt de docente uit. Alle oefeningen hebben ingewikkelde Indiase namen. Asana nog wat. Prima, maar nu concentreer ik me eerst even op mijn ademhaling die tien seconden lang moet duren. Ik heb er minstens drie nodig in deze godvergeten hitte.
De houdingen zijn best pittig, merk ik als ik trillend op een been mijn evenwicht probeer te behouden. Dit is moeilijk!! Het lijkt wel alsof mijn buurvrouw denkt dat ze op een stoel zit, zo soepel staat ze op een been.
Maar mijn zweetklieren zijn dan weer enorm soepel. Het zweet gutst werkelijk waar van me af. Gelukkig niet zoveel als de meneer voor mij. Zijn hele handdoek is drijfnat en boven zijn matje is net een plaatselijke zweetbuitje gevallen. Gadver!
‘Let niet op de anderen, vergelijk niet, je bent hier voor jezelf’. De yoga juf gooit er af en toe wat wijze teksten in. Ik kijk gauw weer naar mezelf in de spiegel. Best bizar eigenlijk, want in alle andere sporten die ik ooit heb gedaan is vergelijken juist datgene wat je doet. Wie is het snelst, wie slaat er het hardst, wie is de verliezer?
Momenteel ben ik even de verliezer, want tijdens sommige oefeningen gaat mijn hart als een bezetene tekeer. Alsof ik net een sprintje heb getrokken. Terwijl ik stil sta. Het lijkt bijna een wedstrijd tegen mezelf, want ik voel me nu toch echt een beetje duizelig. Volgens de juf is dat normaal en moet je dan rustig op je matje gaan zitten.
Dan is de les afgelopen. Ik heb het gered. Ik ben kapot, maar voel me tegelijk enorm fit. Alsof ik net tien kilometer heb hardgelopen, aan de apparaten in de fitness heb gehangen én een uur in de sauna heb gezeten. En in al die tijd heb ik niet nagedacht. Ben ik alleen maar bezig geweest met m’n ademhaling en mijn lichaam. Wow. Wie had dat ooit kunnen denken. De sport heeft mij verslagen, in plaats van andersom. Ja, het kan raar lopen in een mensenleven.