Member details
Gebruikersnaam
Wachtwoord
 
Wachtwoord vergeten?
 
 

Tweeëntwintig weken

 

De afgelopen tijd heb ik een hoop bijgeleerd. Ja, ik kan wel zeggen dat ik echt gegroeid ben. Eerder wist ik er weinig van. Hield ik me op de vlakte als het onderwerp opkwam. Maar nu heb ik stappen gezet. Zodat ik mee kan praten. Vroeger kon het me compleet overvallen. Hakkelend, met een vaag glimlachje, wist ik niet meer dan een paar onsamenhangende woorden uitbrengen.

Laatst nog, ik loop door de Hema, blik op oneindig. 'Heeeej, Millie, hooiii´. Ik kijk op en zie een oud klasgenootje staan van de middelbare school. ´Heej!´roep ik en ik loop op haar af. Dan knal ik op iets groots. Het staat enorm in de weg. Ik kijk naar beneden en zie een kinderwagen staan. Met een baby erin. Die zij vasthoudt. Met een grote glimlach kijkt ze me aan. Oh mijn god, het is háár baby, schiet het door m´n hoofd. Ik zoek naar woorden, zet een grote glimlach op, maar ik kan alleen maar denken:  oh mijn god, ze heeft een baby gekregen. Ze is moeder.

Ik moet iets over die baby zeggen. Iets positiefs. Iets leuks. In hemelsnaam, wat zeg je tegen iemand die net moeder is? Oh ja, dat is leuk, dus ik moet haar feliciteren. Snel herpak ik me en ik gooi er een blije tekst uit. ´Jeetje, je hebt een kind gekregen, gefeliciteerd!´  (Please, laat dit oprecht en gemeend klinken…)

En dan: obstakel twee. Is het een jongen of een meisje? Want het hoofd van de bolle baby in de kinderwagen is geslachtsloos. Hij of zij vermijden, dus. ´Hoe oud is ´ie?´ vraag ik. ('ie is toch algemeen?!) Gelukkig redt de kersverse moeder me: ´Martijn is nu tweeëntwintig weken´. Oh, ok. Tweeëntwintig weken. Maar hoe oud is dat kind dan? Wat is dat met moeders die alles in weken uitdrukken? Willen ze testen of de rest van de wereld nog een beetje kan hoofdrekenen? We babbelen nog wat en vervolgen dan ieder ons eigen weg. Jeetje, een baby, blijft het nog door m´n hoofd rondzingen. Zij liever dan ik.

Toch voel ik me groeien in dit voor mij abstracte onderwerp. Een collega van me vertelt aan iedereen dat ze zwanger is en ook ik sta in de rij om haar te feliciteren en geďnteresseerde vragen te stellen als: ´wanneer ben je uitgerekend? Weten jullie al wat het wordt?´ Man, ik word hier nog goed in!

Maar zoals bij elke beginner gaat het soms ook mis. Overtuigd van mijn baby-talk-capaciteiten feliciteer ik een andere collega met zijn nieuwste aanwinst - nee, niet de Iphone 5 – maar een tweede dochter. Soepel ga ik door alle facetten van de net geboren babytalk, behendig als een hordeloper. Totdat ik -compleet overmoedig- even niet oplet. ´En slaapt ze al een beetje door? vraag ik. ´Nou, afgezien van het feit dat we er vier keer per nacht uit moeten om haar te voeden, slaapt ze best door, hoor´ antwoordt mijn collega. Shittt…. Ik denk dat over baby´s praten net is als baby´s maken. Blijven oefenen. Laten we dat dan maar doen.

 Stuur door   Dit is niet OK 

 

Respect

  • Remko Onwezen
 
 
Blogt over haar leven als 29jarige single. Over flirten via sociale media. De eerste date. Het niet te vermijden ´wat hebben we nu´gesprek na een paar dates. En andere (on)belangrijke dingen in haar leven. Meer lezen? Zie: www.romilde.nl

Favoriete blogs

Links

 

Tags