Sta je ook weleens te praten met iemand, gewoon gezellig? Jullie hebben een geanimeerd gesprek, maar het is niet dat je super geinteresseerd bent. Niet op die manier, in ieder geval. Het is leuk, het klikt, het zou best een goede vriend kunnen zijn.
En dan... ineens laat die ander het vallen. BOEM. Het valt zo tussen jullie in. BAF. Op de grond. Het ligt daar en je kunt er niet omheen. 'Ja, dat heeft mijn vrouw ook'. Of: 'ik ga elke zondag met mijn vriend...' BAM. De ander vond het nodig om 'de partner' te noemen. In godsnaam! Waarom?
Het kan natuurlijk verschillende redenen hebben. De ander wilde misschien gewoon iets over zijn of haar partner vertellen. Ja... kan. Of hij wilde het vertellen om het tegen jóu te zeggen. Te zeggen, ik ben bezet, maak je maar geen illusies, dit is een niet begaanbaar terrein. Terwijl jij gewoon gezellig stond te praten. Alsof jij, omdat je geen relatie heb, sowieso iedereen ziet zitten waarmee je een praatje maak. Wat denkt ie wel niet?!
Na zo'n opmerking slaat de sfeer om of is het gesprek héél snel afgelopen. Vriendinnen van mij met partner vinden het ook wel weer sociaal van zo iemand. 'Wat als je uren met iemand staat te praten en hij vertelt het uberhaupt niet. Dan heb jij het idee dat hij misschien wel geinteresseerd is'.
En dat is ook weer waar. Want hoe lullig is het als je super leuk met iemand staat te praten -zeg maar de hele avond lang- en hij zegt aan het einde van de avond, oh ik ga, mijn vriendin wacht op me'. Dat is ronduit gemeen. Een typisch gevalletje even checken 'of ik nog in de markt lig'.
Ik blijf het een vreselijk moment vinden dat ongemakkelijke situaties veroorzaakt. Wel of niet zeggen, of in het maar in het midden laten? Wat als ik midden in een gesprek tegen iemand zeg: ja, ik als single.... Denkt ie dan: oeh oppassen, die is wanhopig! Of denkt ie: bingo, scoren die hap?! Zie je, een waar mijnenveld dat onderwerp bezet of single.