Zondag. Deze dag vind ik maar saai. Want zondag is stelletjes - en familiedag. Hoor ik op andere dagen vaak wat van vriendinnen, op deze dag blijft het stil. Terwijl ik juist zin heb om erop uit te gaan. Theetje drinken, bioscoop pakken of de kroeg in op zondagmiddag.
Als ik op een zondag vriendinnen een voorstel om wat te gaan doen, vang ik meestal bot. ‘Nee, we gaan met z’n tweeën een stuk fietsen. Of: ik moet naar mijn schoonfamilie’. Zo kan ik er nog wel honderd opnoemen. Ze bedoelen het waarschijnlijk niet zo, maar op zondagen ben ik me heel bewust van het feit dat ik alleen ben.
Begrijp me niet verkeerd, ik ben heel blij dat ik even gespaard blijf van schoonfamilie of 7-uur-bord-op-schoot-voetbal verplichtingen. En ik kan ook goed alleen zijn. Maar toch blijf ik het een irritante dag vinden, die zondag. Als ik wat alleen ga doen, ben ik me daar namelijk heel bewust van.
Overal zie ik stelletjes lopen en families met elkaar leuke dingen doen. Het slaat nergens op, want als ik op maandag hetzelfde zou doen, zou ik daar helemaal geen last van hebben. It ’s all in the mind, dus. Gelukkig mag ik vaak werken in het weekend. Probleem opgelost. Ik doe gewoon alsof het een doordeweekse dag is. Ik houd mezelf voor de gek en ik trap er nog in ook. Het leven is soms zo gemakkelijk.