Sex and the city: the broken friendship

14 jun 2010, 11:22

We waren beste vriendinnen. Al hun problemen, onzekerheden en verhalen over mannen, deelden ze met me. Issues over single zijn, carričres en relaties. Dingen die je dacht, maar niet durfde te zeggen. Zij bespraken ze gewoon. Ik kon van ze leren, met ze lachen, met ze huilen. Maar ineens lijkt de vriendschap over…

Jarenlang kon ik wekelijks genieten van ‘my four best friends´: Carry, Miranda, Charlotte en Samantha. Vier single dertigers, in New York. Net als andere miljoenen vrouwelijke kijkers genoot ik van de hilarische, openlijke en ontboezemende afleveringen van de serie ‘Sex and the City‘. Totdat toch echt de laatste aflevering een feit was. Na een jaar of twee lang wachten kwam een droom uit: ‘Sex and the City: the Movie’ was in de maak. Een heerlijke film waarin de meiden, inmiddels niet meer single, hun levens met hun miljoenen vriendinnen deelden.

Nu, een jaar later, worden we getrakteerd op deel twee van de film. En iedereen weet van deel twee van films. Meestal niet goed. Maar toch niet bij SATC! Wat kan er niet leuk zijn aan onze beste vriendinnen? Vol verwachting nestel ik me dan ook in de bioscoopstoel, klaar voor een wederontmoeting met mijn vriendinnen. En ja hoor, daar zijn ze, nog even mooi en geweldig als de laatste keer dat ik ze zag. Drie van de meiden hebben een serieuze relatie en ik ben benieuwd wat voor problemen ze daarin tegenkomen.

Ik zit klaar voor openhartige gesprekken met een flinke portie humor. De nadelen van een relatie hebben, de behoefte aan vrijheid, kinderen of geen kinderen, kom maar op met jullie issues, meiden! Maar het blijft stil. De meiden zijn druk met omkleden. Van de ene geweldige outfit van grote designers, in de andere. En ja, ze zien er fantastisch uit. Maar het lijkt: hoe mooier de outfits, des te inhoudslozer de gesprekken. Wat is er gebeurd met deze intelligente, zelfbewuste, kritische maar eerlijke vrouwen? Waar zijn mijn vriendinnen gebleven?

De kracht van SATC was juist de ‘recht voor z’n raap’ gesprekken tussen de vier meiden, de mislukkingen en successen in hun levens, waar je als kijker getuige van mocht zijn. Daardoor kon je je met ze identificeren. Kreeg je het gevoel dat het je beste vriendinnen waren, die alles met je deelden.

Tot het einde van de film probeer ik contact te krijgen met de meiden. Maar het lukt niet. De meiden delen zelfs sommige dilemma’s niet met elkaar. Onbegrijpelijk. Teleurgesteld loop ik de bioscoop uit. Het lijkt wel of de meiden zich van elkaar en de rest van hun vriendinnen over de hele wereld hebben vervreemd.

De filmproducers hebben in deze film glitter en glamour, een vakantiebestemming en kleding de hoofdrol gegeven. En de meiden hebben een bescheiden bijrol gekregen. Heel jammer. Want ik wil mijn oude vriendinnen terug, die me alles vertelden wat ze dwarszaten. Gemiste kans van de makers. Maar wij weten wel beter. Want onze vriendinnen hebben wél inhoud. We kennen ze na al die jaren zo goed. Hopelijk worden we ooit weer net zulke dikke vriendinnen.

© Romilde van Dongen

Saai of single?

14 jun 2010, 11:16

Zaterdagavond, 23:30. Mijn eters zijn al een uurtje de deur uit en ik heb wel zin om de stad in te gaan. Maar mijn vriendengroep blijkt dodelijk saai of afwezig vanavond. Ik gooi er nog een smsje tegenaan en begin dapper aan de enorme afwas. Met de radio meezingend en wiegend bedenk ik dat ik de stad helemaal niet in hóef. Ik had wel zin, maar met een theetje op de bank een beetje zappen klinkt ook wel aantrekkelijk. Ja, dat doe ik. Hmm, lekker…
Oh mijn god! Ik schrik op uit mijn eigen gedachten: wat ben ik saai!! Ben ik nu al een oud wijf aan het worden? Ik ga nu wel richting de dertig… betekent dat alleen nog maar bank hangen en dvd´s kijken?? Oeh, hier moet ik even van bijkomen.

Als ik erover nadenk, kan ik mezelf onmogelijk als saai bestempelen. Ik ben altijd in voor spontane drankjes in de kroeg, ben weinig avonden thuis en ik ben vaak diegene die iedereen bij elkaar haalt voor een avondje stappen. Ok, ik ben dus niet saai. Maar wat is er dan wel aan de hand?
Want zo voldoe ik niet aan de regels die voor een single conventioneel zijn. Veel stappen, de volgende dag tot laat in bed, een versloft huishouden en uit ellende maar weer afhaal bestellen en de kroeg in. Je hebt immers toch niets anders te doen! Is dat niet het beeld van de vrijgezel? Misschien denk jij er anders over, maar een van mijn beste vriendinnen vertelde mij dat ze haar ‘vrijgezelle periode’ zo beleefde.

De vriendin in kwestie, inmiddels twee jaar gesetteld, is in de verste verte niet meer te herkennen als het single feestbeest dat ze toen was. En dus zie ik haar ook weinig. Want uitgaan doet ze niet meer. En ik wel. Volgens haar komt dat doordat ik single ben. Dit klinkt bijna als een ziekte. Zo een waar de dokter een receptje voor uitschrijft. ‘Zo mevrouw, met dit kuurtje moet deze narigheid binnen twee weken weer over zijn’. Laten we het de ‘single disease’ noemen. Soort van Pfeiffer, maar dan anders.
‘Nu ik een vriend heb, beredeneert de vriendin, hoef ik niet meer uit. Want, uitgaan doe je toch alleen maar voor de mannen!?’. Mijn ogen puilen uit wanneer ze me dit zonder blikken of blozen vertelt. Zegt ze nu serieus dat haar leven heeft stilgestaan in de periode dat ze single was en al die tijd alleen maar op zoek was naar een man?

Ik moet even wennen aan het idee dat er mensen zijn voor wie het single bestaan niet meer is dan wachten of zoeken naar iemand. Dat zou betekenen dat ik nu al jaren stilsta en vanaf de zijlijn toekijk. Ik zou direct een overdosis van het een of ander nemen. Stappen voor de mannen... they wish! De grootste kroegtijgers die het hardst met me meedrinken, dansen en lachen hebben over het algemeen een relatie. Dat er op zo´n avond af en toe een man bij ons in de buurt komt, kan een aanvulling zijn - vaker niet dan wel -, maar is zeker geen voorwaarde voor een leuke avond. Veel stapavonden praat ik niet eens met een man, omdat ik te druk in gesprek ben met mijn vriendinnen.

Hoewel het single leven zo vrij als een vogel lijkt, blijken er toch regels voor bedacht te zijn.
Regels bedacht door mensen met een relatie. Want een relatie hebben is de standaard, vinden zij. Als je daar niet aan voldoet, dan klopt er iets niet. Of je staat er volgens hun niet genoeg voor open (‘je kijkt gewoon niet goed genoeg!’), je bent te kritisch (‘jij zoekt iets wat niet bestaat, niemand is perfect!’), of je krijgt goed bedoelde adviezen (‘maar je bent zo leuk en gezellig! Hoe kan jij nou geen vriend hebben? Ach, er komt vast snel iemand op je pad, hoor, wees maar niet bang!’).

Maar ik ben helemaal niet bang! En ik vind het prima zo. Komt het bij iemand op dat het heel erg relaxed kan zijn om geen relatie te hebben? Of is dat weer een heel beangstigend idee? Dat ik me in me eentje prima vermaak? Omdat zij hebben bepaald dat het hoort zoals zij het doen. Niet meer uitgaan, maar samen saai op de bank zitten. Sorry, leuk geprobeerd, het feit dat je een relatie hebt de schuld geven. Maar het ligt heus niet aan hem of jullie samen. Geef gewoon toe dat je saai bent!

Mijn telefoon piept. Een sms of ik naar de stad kom. Is dat een vraag? Ik ben al weg. Als ik mijn jas pak denk ik: wat is erger: saai zijn? Of single zijn?

© Romilde van Dongen

Ik@NRC op 1 april

1 apr 2010, 14:12

Donderdagochtend, 8 uur. Ik stap op mijn fiets naar het station, om naar mijn werk te gaan. Het regent. De regen gaat over in hagel, inwendig vloek ik. Het is begin april, het is nu toch wel klaar met de kou! Ik ren over het perron, zig zag tussen de mensen door en stap de trein in. Druk. Geen zitplek dus. M´n stemming wordt er niet beter op. Staand probeer ik mascara op m´n ogen te doen. Dan, eindelijk, tijd voor mn krantje. Ik pak de Next en sla m open...maar wat is dit? De Next is GROOT! Wat denken ze wel niet?! De reden waarom ik de Next lees, is omdat ie klein is. Ik lees het hoofdredactioneel commentaar. Zijn ze nou helemaal gek geworden? Dan valt mn oog op de datum, donderdag 1 april...

Roze bloemetjes pyjamabroek

16 nov 2009, 12:30

De bank helemaal voor jou alleen. Nog belangrijker: de afstandsbediening voor jou alleen. Niet overleggen wat er gekeken wordt. Nee, al wil je de hele avond heen en weer zappen en aan het einde alles half gezien hebben, het kan.

Als avondeten een restje opwarmen, opgeleukt met dat wat je nog in de groentelade tegenkwam. Tot de conclusie komen dat feta met zuurkool toch niet zo’n goede combi is… het kan!
Of na vijf afleveringen van je favo serie op de klok kijken en beseffen dat het tijdstip om te eten al lang verstreken is. En met een zak chips aflevering zes aanzetten. Het kan.

Net als keihard meezingen met Anouk’s nobodys wife en je hipste en zwoelste dansmoves oefenen voor de spiegel. Het kan allemaal… als je alleen bent. Als je niemand hebt waar je rekening mee hoeft te houden. Als je (wat een vreselijk woord) ‘single’ bent.

Zappend op de bank in m’n roze bloemetjes pyjamabroek, kan ik me moeilijk voorstellen dat ik soms denk: ‘een relatie zou toch wel leuk zijn’. Want, hoe relaxed is het als je alles kunt doen wat je wilt? Niets hoeft te overleggen of te bespreken. En dus die, als je erover nadenkt, voor anderen misschien wel wat aparte gewoontes gewoon kunt hebben. En blijven doen.

Komen er vrienden op bezoek, dan speel je de voorbeeldige gastvrouw en is er niets raars aan je te ontdekken. Niemand die je bloemetjes pyjamabroek ooit te zien krijgt. Alleen daarom vind ik het hebben en uitoefenen van die rare gewoontes al heerlijk.

Die roze bloemetjes pyjamabroek is er ergens na het einde van mijn relatie gekomen. Samen met de lilakleurige Snoopy shortjes, lekker een maatje groter gekocht, zodat ze niet knellen, en de praktische laarzen zonder hak (want dat loopt toch veel lekkerder!), was die er ineens. Waarom zou je kleding en laarzen aandoen die eigenlijk niet lekker zitten? Er is immers niemand voor wie je het nog hoeft te doen. Deze redenatie klinkt in ieder geval vaak in mijn hoofd. Maar waar is het precies misgegaan? Wanneer deden de bloemetjes samen met Snoopy hun intrede?

Het was geen invasie, een voor een kwamen ze het huis binnen. Net zoals je als single geleidelijk vrijgezelle vrienden om je heen verzameld. Lotgenoten. Mensen die niet hand in hand op de bank zitten op vrijdagavond, maar in zijn voor een biertje. Die wel kansloos met je willen borrelen in de kroeg tot het weer licht wordt. Om zo de halve zaterdag je roes uit te slapen, terwijl de rest van ‘stelletjesNederland’ samen boodschappen aan het doen is of over de woonboulevard loopt.

Met dit soort horrorscenario’s in mijn hoofd geniet ik nog fijn van mijn vrijgezellenbestaan. En hoop ik stiekem iemand tegen te komen die er net als ik van die rare gewoonten op nahoudt. Zodat we samen een nieuw recept kunnen bedenken met alle ingrediënten die nog in de koelkast liggen. Om die daarna in de prullenbak te mikken, een pizza te bestellen en op de bank op te eten. Ik in mijn roze bloemetjes pyjamabroek en hij in z’n geruite pyjamabroek.