De ideale man

22 apr 2012, 23:50

Het is druk in datingprogramma land. Hebben we elkaar betast en gesproken in donkere ruimtes, voor elkaar gekookt en een bekende tvpresentator een date voor ons laten zoeken, nu gaan we grenzen over. Letterlijk, want in de nieuwste Nederlandse versie gaan vijf vrouwen de wereld rond om de ideale man te vinden. De mannen in Nederland zijn helemaal niks, aldus de vijf. En dus mag de kijker genieten hoe de dates verlopen met mannen uit alle werelddelen.

Grootste blikvanger van de show is Edmee, een ex-voetbalvrouw. Edmee is een vrouw met stijl en dus verzocht ze alle mannen in Oslo te vertrekken. Tja, er was er niet één interessant genoeg. Laat staan knap. Dan bleef ze liever alleen. Te gênant voor woorden, natuurlijk. Maar haar fratsen zijn hilarisch en een goed gespreksonderwerp voor bij de koffie automaat.

De andere meiden zijn iets minder kieskeurig.  “Zijn hier wel knappe mannen?” is de meest gehoorde quote van de serie. Ja, deze vrouwen zijn heel open minded en gaan echt voor diepgang en doen flink hun best om de lokale mannen te doorgronden.

Het cultuurverschil in Jordanië vinden de dames shocking. De man is daar de baas in de relatie en bepaalt dus wat er gebeurt. Dat is natuurlijk niets voor deze Hollandse meisjes. Wat de mannen van hen vonden? Een van de meiden was niet gecharmeerd van haar man, maar hij ‘zag haar wel zitten’, dacht ze.

‘Ze is niet echt mijn type, vertelde de Arabier. Ze is zo serieus en ik houd van plezier maken’. Oops! Had het meisje ooit verwacht dat hij háár niet leuk zou vinden? Ik ben benieuwd wat ze denkt als ze thuis op de bank, net als wij de afleveringen bekijkt. Toch maar een Nederlandse man?! Misschien is die toch zo slecht nog niet.

De vrouw bepaalt

21 apr 2012, 13:21

Wat is er met mijn hoofd? Auw. Oh ja, gisteren… Hoezo moesten we zoveel wijn drinken? Ik grijp naar mijn telefoon en stuur de vriendin waar ik gister mee uit was: ´I got a hangover, whohooow´.  Dan zie ik het Whatsappje erboven, dat zij mij gisteravond stuurde. ´Check je telefoon ff´,  zei ze zachtjes toen we de hele avond met twee kerels in gesprek waren.

`Heb je wel door dat die kerel je ge-wel-dig  vindt!!!´ stond er op mijn scherm. Stiekem keek ik opzij, om de kerel in kwestie eens wat beter te bekijken. Oh jee, denk ik. We zaten toch alleen maar gezellig te kletsen? Ik heb toch verder geen toespelingen gedaan? We hebben het wel over veel dingen gehad. We houden allebei van reizen, hebben geen relatie en of ik een kinderwens heb (ja, maar nog laaaang niet!). Fuck. Heeft ie daar bewust op aangestuurd? Is ie z´n wensenlijstje afgegaan: sportief, vink, reizen, vink, kinderen, vink. En toen dacht ie, ok, dit is wel wat?

Alle alarmbellen in mijn hoofd gaan af. Maar ik wil helemaal niks met deze man! We zitten toch gewoon te praten. Sjees, kan ik niet gewoon aardig zijn tegen iemand? Mijn gedachten gaan als een razende. Ik probeer wat afstandelijker te doen en weer met mijn vriendin te praten. Alleen maar signalen afgeven, zodat hij maar niet denkt dat ik ook in hem geïnteresseerd ben.

Zo. Heb ik het even voor elkaar. Zat ik net nog in een leuk gesprek, is binnen een paar minuten de sfeer omgeslagen als een blad aan een boom. Ik kan soms zo debiel doen. Ik word dan panisch als iemand mij leuker vindt dan ik hem. Of mij al leuk vindt voordat ik de kans heb om hem leuk te vinden. Dan word ik helemaal benauwd en wil ik maar een ding: weg.

Een vriend komt aangeschoven en ik geef hem een kort verslag. ´Ik heb eigenlijk niet meer zo´n zin om met hen te praten´, zeg ik. ´Nou, dan doe je dat toch niet?!´, zegt hij. Ehm. Ok. Maar na een paar uur praten het zo afkappen?! ´De vrouw bepaalt, legt hij uit. Als de man wil, laat hij dat wel blijken en dan is het aan de vrouw of zij erop in gaat of niet.

Langzaam wordt het helder voor me. De man probeert gewoon wat. En de vrouw bepaalt! Bij deze bepaal ik dat het tijd wordt om naar huis te gaan. Ik ga m´n jas halen. Als ik terugkom en de kerels gedag zwaai vertelt mijn vriend wat de heren ondertussen tegen elkaar zeiden. ´Ik wil haar, nee ze is voor mij!! Ze gaat nu écht niet naar huis, hoor!´
Ehmm heren, dacht het wel! Want: de vrouw bepaalt!

365 dagen lol

17 apr 2012, 23:14

Bloggen over het toilet doe je natuurlijk niet. Zou ook een beetje raar zijn. Toch moet ik dit met jullie delen. Want er komen weleens geluiden uit mijn toilet. Ho, nee, niet dat soort geluiden! Nee, een zachte grinnik. Of een gesmoord lachje. En heel soms een harde lach. Dat komt door mijn scheurkalender. Bijvoorbeeld deze. Om je te bescheuren toch? 365 Dagen lol met de 5×30+ kalender. Hilarisch.

Niet dat ik mezelf erin herken, ofzo. Absoluut niet.

I’m connected

15 apr 2012, 19:02

Soms voel je je gewoon niet zo. Dan gaat t gewoon allemaal ff niet. Dan is het echt wel een beetje jammer dat je geen vriendje hebt. Dat die af en toe zegt: ´gaat het schatje?’ En dan zeg je, jaa, hoor lieverd, het gaat wel. Of nee, het gaat niet. En dan komt ‘ie kusjes geven.

Na deze quote uit de serie Connected was ik verkocht. Vijf vrouwen filmen daarin hun eigen leven. Een streep in mijn agenda op de zondagavond. Vrouwen die ongegeneerd alles van hun leven laten zien. Grote, maar zeker ook kleine dingen. De berg was die maar ligt te liggen, chagrijnige buien, twijfel over relaties, werk.. alles! Geweldig. Er is natuurlijk de discussie, is het echt of niet, net als de serie Finals uit de jaren '90 over een eindexamenklas.

Echt of niet, voor mij is het een verademing om vrouwen te horen over dingen waar zij zich druk om maken. Ben ik niet de enige. Gelukkig. Vanavond is –helaas- alweer de laatste aflevering om 21:25 op Ned 3. Of kijk de laatste nu al (heel hip) online.

Even snuffelen

13 apr 2012, 20:36

Viva maart 2012

Het is altijd fijn om gelijk te hebben. Hoewel ik prima m´n ongelijk kan toegeven, is het gewoon lekker om ´zie je wel´ te kunnen zeggen. En dat is precies wat ik dacht over dit stukje in de Viva. Het is nu ook wetenschappelijk bewezen: een leuke man kun je ruiken. Als jij hem lekker vindt ruiken is er een grote kans dat jullie genen matchen. Slim trucje van de natuur om gezonde baby´s te krijgen.

Weer een minpunt voor internetdaten. Heb je ellenlang mailcontact gehad, spreek je eindelijk af, ruíkt ie niet lekker! Dat had ik real life allang geweten. Hoef je geen woord voor te wisselen. Dus, snuffelen maar, ladies!

Vier gevalletjes bindingsangst

10 apr 2012, 01:00

Op reis kun je soms binnen enkele seconden vriendschap sluiten. Een glimlach, een ‘where you from’ en voor je het weet vertel je elkaar onder het genot van een biertje je diepste zielenroerselen. In een gezelschap met alleen maar vrouwen krijgt dat nog een extra dimensie. Je kunt het ongestoord over mannen hebben. Te midden van een internationaal gezelschap levert dat interessante nieuwe informatie en zienswijzen op. Dacht ik.

Vorig jaar vierde ik oud en nieuw in Berlijn. Samen met mijn reismaatjes, een Braziliaanse en twee Britse vrouwen, zat ik aan een kleurige cocktail. We kenden elkaar vijf minuten en meteen werd naar de stand van zaken op liefdesgebied gevraagd. We bleken allemaal vrijgezel. Iedereen vertelde haar verhaal. De een al jaren vrijgezel, maar wel een ingewikkelde vriendschaps/liefdesrelatie met een goede vriend. De ander heartbroken omdat haar ex was vreemdgegaan. Wat een eikel! Dat vonden we allemaal. De derde had een ingewikkeld verhaal, ze had gezoend met een vriend van haar ex, wat dan weer niemand mocht weten.

De vierde vond het allemaal prima zo. Ze was eigenlijk wel blij dat ze ‘de ware’ nog niet ontmoet had. ‘Ik ben zo snel op mensen uitgekeken’ zei ze. Dan kon ze hem maar beter over een paar jaar ontmoeten, zodat dat punt van ‘is dit het nou?’ wat uitgesteld werd. Eigenlijk kon iedereen zich daar in vinden. Dat zou wat zijn, als je al jaren met de man samen bent die hét is. Beangstigend, vonden we. Dat je daar dan je hele leven mee moet doorbrengen. Met echt niemand anders. Nee, dan was het prima zoals het nu is.

Als ik het zo opschrijf klinkt het me meer in de oren als vier gevalletjes bindingsangst. Maar dat zullen vrouwen nooit tegen elkaar zeggen. Nooit. We horen braaf elkaars verhalen aan. Knikken begrijpend. En bovenal: adviseren elkaar. Dat kunnen we als de beste. ‘Als ik jou was zou ik even niets meer laten horen, laat hem maar komen’. ‘Hij weet nu nog niet wat voor grote vergissing hij heeft gemaakt, daar komt ie pas achter als het te laat is’. ‘Je bent gewoon te leuk voor hem!’. Dat de man haar gewoon niet leuk genoeg vond, zal een vrouw – mits een goede vriendin- nooit maar dan ook nooit tegen haar zeggen.

En zo dronken we cocktail na cocktail. Hadden we echte ‘vrouwen gesprekken’. Kraamden dingen uit als: ‘je moet gewoon even ‘you-time’ nemen, even alle aandacht naar jezelf’. Teksten waarvan een man had gezegd: ‘sorry? Dat begrijp ik niet’. Maar wij vrouwen wel. Daar zaten we, vier vrouwen  uit verschillende werelddelen, te praten over liefde. We begrepen elkaar maar al te goed. Er was niets anders aan de liefdesperikelen aan de andere kant van de wereld. We gaven elkaar advies. Want we hebben zelf allemaal genoeg meegemaakt in de liefde. Ja, vrouwen houden ervan om elkaar advies te geven. Zulke goede adviezen dat we alle vier nog single zijn.

Misschien wordt het tijd dat we elkaar adviseren om aan vriendinnen met een relatie te vragen hoe ze dat nou hebben aangepakt. Hoe je een betrouwbare man aantrekt en –nog belangrijker- houdt en leuk blíjft vinden. Dan kunnen we tijdens de volgende trip doornemen of die informatie nog wat heeft opgeleverd. En dan, zoals vrouwen goed kunnen, de gebreken van onze vriendjes doornemen. Want vrouwen, die begrijpen elkaar.

De single betaalt

7 apr 2012, 23:19

Ik moet aan de bak. Normaal blog ik wanneer ik er zin in heb. Als ik tijd heb en een leuk onderwerp heb. Die tijd is voorbij. Er gaat nu structuur in komen. Dat doe ik natuurlijk omdat mijn trouwe lezers meer stukjes willen lezen. Dat ik meedoe aan de bloguitdaging van blogkoning Ernst-Jan Pfauth heeft er niets mee te maken. Ok, een beetje dan.

Dan nu waar deze blog echt over gaat. Het prachtige onderwerp single. Van de week las ik er weer een artikel over in de NRC Next. Zucht. Zeker weer zo’n opgeklopt, uit de oude doos, daar-heb-ik-al-10-blogs-over-geschreven artikel met ‘nieuwe’ feiten over de single anno 2012. Kijk de inleiding: ‘De single wordt als hysterisch happy gezien of als ronduit zielig. De vrijgezel heeft een imagoprobleem. Ben je niet te kritisch?’  Yup… baanbrekend vernieuwend stuk. Nu al.

Toch lees ik door, want je weet maar nooit. En na drie alinea’s dan toch iets nieuws. Singles worden gediscrimineerd door de maatschappij. Op verschillende vlakken. Zo. Daar ben ik het mee eens. Kijk, het gaat natuurlijk niet zo ver dat ik op straat nageroepen word (klote single oprotten! Het is allemaal jullie schuld!) of dat er gesproken wordt over die ‘kut’ singles. Zeker niet, want de maatschappij profiteert van de singles. Dus moet je ze koesteren. Singles worden namelijk helemaal uitgemolken.

Single? Dan heb je dus een huis of een appartement nodig. Het liefst voor jezelf, want waarom zou je met iemand wonen waar je geen relatie mee hebt? Welkom in de wereld van de belachelijk hoge huurprijzen of anders het kleine, aftandse, net iets groter dan een studentenkamer studiootje, waarbij je alleen de douche en toilet maar hoeft te delen met die enge oude man. Tja, jij wil alleen wonen!

Als je een appartement bewoont weet de gemeente je te vinden. Of je nu één vuilniszak of zes vuilniszakken buiten zet, daar moet je belasting voor betalen. Als single betaal je 235 Euro. Duur? Hallo, huishoudens met meerdere personen betalen wel 35 Euro meer! Worden de singles gematst, gaan ze nog klagen ook. Tss. Ondankbaar volkje, hoor.

Dan nog een goed voorbeeld van de Next. Alleen op vakantie gaan. Vet eng. Grote stap. Durf je ‘m eindelijk te nemen, kom je in je hotel aan… Ketsjinggg! Kunt u even extra lappen? U bent alleen. Ja, dus? U krijgt dan een boete. Ja, mevrouw, wij kunnen er ook niets aan doen. We moeten ons geld toch verdienen en u bent maar met één persoon.

En dan nog iets wat volgens de krant heel kut is aan single zijn (ze formuleerden het iets anders, volgens mij)… de klusjes. De meeste vrouwen hebben geen kaas gegeten van techniek en kijken met grote hondenogen naar een mannelijk slachtoffer als er iets gemaakt moet worden in huis.

Het deurtje dat uit z’n voegen hangt. Het toilet dat maar blijft doorstromen. Het raam dat klemt. Die grote, handige sterke man is dan meer dan gewenst. Bij gebrek aan een woest aantrekkelijk exemplaar in het bed van de single, wordt papa of een handige oom ingeschakeld.

Als de maatschappij de single wat meer tegemoet zou komen op financieel gebied, zouden ze die leuke klusjesman kunnen inhuren. Probleem opgelost. En wie weet het einde van een nog groter probleem, als de klusjesman zo leuk blijkt te zijn dat hij vaker langskomt voor een ‘klusje’. En misschien wel blijft.

Single is hot

20 mrt 2012, 23:38

Singles zijn hot. Hotter dan hot. Bedrijven schreeuwen om aandacht van singles. Single? Schrijf je nu in bij onze datingsite! Zin in een spannende date? Ga speeddaten! Zelfs op Facebook ontkom ik er niet aan. Rechts van m’n startpagina zie ik een plaatje van een ‘hunk’. Een man met te gespierde bovenarmen, een zonnebankgebruinde huid en een tandpastalach met spierwitte tanden. Daaronder de tekst:  daten met deze man? Uhm, ik dacht het niet. Wat een griezel!

Ik klik de advertentie weg. ‘Waarom vind je deze advertentie niet leuk?’ vraagt Facebook mij. Ik kan kiezen uit de volgende opties: niet interessant (ja),  misleidend (mwah), seksueel expliciet (eh, wat?), ongepast (JA!). Deze advertentie vind ik zeker ongepast. En ook beledigend, die optie mis ik eigenlijk nog. Opzouten met dat soort reclame. Mateloos irritant.

Ik vraag me af waarom het me eigenlijk zo irriteert. Raakt de reclame me dan toch? Ja, maar niet op de manier waarop de maker zou willen. Hoe meer dating me wordt aangeboden, hoe meer ik het verafschuw. Ik wil überhaupt  niet in het hokje ‘single’ geduwd worden. Een hokje, bedacht door de maatschappij die enkel op stelletjes is geënt. Want stelletjes zijn de norm. En singles zijn raar, zielig en niet compleet totdat ze een relatie hebben. Sjonge, waar is die fles wijn, die heb ik wel nodig…

Maar gelukkig, voor de singles die wel blij zijn met hun eenzame bestaan is ook een term bedacht: de happy single. En voor iedere single een label; we hebben de single die niet op zoek is, de single met bindingsangst, de single die het er goed van neemt en de single die je liever niet tegenkomt: de desperate single. Zal ik zelf kiezen of doen jullie dat voor me?

De VARA gaat binnenkort zelfs een thema avond wijden aan ‘singles’. Alles voor de kijkcijfers. Of gaan ze voorbij de inhoudsloze term single en kijken ze verder? Een redacteur van het programma benadert me en al gauw word ik aan een kruisverhoor onderworpen. Hoe lang ben ik al single? Heb ik veel dates? Heb ik een eisenlijstje waar mannen aan moeten voldoen? Wat voor type single ben ik? Vragen waar ik zelf soms ook geen antwoord op heb.

Single. In de jaren tachtig zong Benny Neyman nog gewoon over de vrijgezel. Nu is het een Engelse term, lekker hip dus en commercieel.  Natuurlijk, ik moet ook hand in eigen boezem steken. Bovenaan deze blog staat het woord ‘single’. Dus ik maak me er net zo schuldig aan. Maar ja, de maatschappij houdt van hokjes. Wie ben ik dan om daar tegenin te gaan? En single is hot…

Tweeëntwintig weken

26 jan 2012, 15:44

De afgelopen tijd heb ik een hoop bijgeleerd. Ja, ik kan wel zeggen dat ik echt gegroeid ben. Eerder wist ik er weinig van. Hield ik me op de vlakte als het onderwerp opkwam. Maar nu heb ik stappen gezet. Zodat ik mee kan praten. Vroeger kon het me compleet overvallen. Hakkelend, met een vaag glimlachje, wist ik niet meer dan een paar onsamenhangende woorden uitbrengen.

Laatst nog, ik loop door de Hema, blik op oneindig. 'Heeeej, Millie, hooiii´. Ik kijk op en zie een oud klasgenootje staan van de middelbare school. ´Heej!´roep ik en ik loop op haar af. Dan knal ik op iets groots. Het staat enorm in de weg. Ik kijk naar beneden en zie een kinderwagen staan. Met een baby erin. Die zij vasthoudt. Met een grote glimlach kijkt ze me aan. Oh mijn god, het is háár baby, schiet het door m´n hoofd. Ik zoek naar woorden, zet een grote glimlach op, maar ik kan alleen maar denken:  oh mijn god, ze heeft een baby gekregen. Ze is moeder.

Ik moet iets over die baby zeggen. Iets positiefs. Iets leuks. In hemelsnaam, wat zeg je tegen iemand die net moeder is? Oh ja, dat is leuk, dus ik moet haar feliciteren. Snel herpak ik me en ik gooi er een blije tekst uit. ´Jeetje, je hebt een kind gekregen, gefeliciteerd!´  (Please, laat dit oprecht en gemeend klinken…)

En dan: obstakel twee. Is het een jongen of een meisje? Want het hoofd van de bolle baby in de kinderwagen is geslachtsloos. Hij of zij vermijden, dus. ´Hoe oud is ´ie?´ vraag ik. ('ie is toch algemeen?!) Gelukkig redt de kersverse moeder me: ´Martijn is nu tweeëntwintig weken´. Oh, ok. Tweeëntwintig weken. Maar hoe oud is dat kind dan? Wat is dat met moeders die alles in weken uitdrukken? Willen ze testen of de rest van de wereld nog een beetje kan hoofdrekenen? We babbelen nog wat en vervolgen dan ieder ons eigen weg. Jeetje, een baby, blijft het nog door m´n hoofd rondzingen. Zij liever dan ik.

Toch voel ik me groeien in dit voor mij abstracte onderwerp. Een collega van me vertelt aan iedereen dat ze zwanger is en ook ik sta in de rij om haar te feliciteren en geïnteresseerde vragen te stellen als: ´wanneer ben je uitgerekend? Weten jullie al wat het wordt?´ Man, ik word hier nog goed in!

Maar zoals bij elke beginner gaat het soms ook mis. Overtuigd van mijn baby-talk-capaciteiten feliciteer ik een andere collega met zijn nieuwste aanwinst - nee, niet de Iphone 5 – maar een tweede dochter. Soepel ga ik door alle facetten van de net geboren babytalk, behendig als een hordeloper. Totdat ik -compleet overmoedig- even niet oplet. ´En slaapt ze al een beetje door? vraag ik. ´Nou, afgezien van het feit dat we er vier keer per nacht uit moeten om haar te voeden, slaapt ze best door, hoor´ antwoordt mijn collega. Shittt…. Ik denk dat over baby´s praten net is als baby´s maken. Blijven oefenen. Laten we dat dan maar doen.

Wel of geen Xje?

15 nov 2011, 22:24

Ja, het is even stil op m’n blog. Bijna dagelijks word ik daar aan herinnerd. Ik lees niets meer van je? Heb je het druk? Wanneer ga je weer schrijven? Mensen vinden het zo leuk om m’n blog te lezen. Fijn. Maar zijn ze stiekem niet gewoon nieuwsgierig hoe het met mijn liefdesleven staat?

Gelukkig zijn er ook mensen die recht voor z’n raap zijn. Zeg, hoe staat het op liefdesgebied? Nog druk op de datingmarkt? Eh, wat denk je? Dat ik dat real time op het internet ga zetten? Zodat de hele wereld mee kan lezen? Nee, sommige onderwerpen bewaar ik voor een paar maanden later. En die verhalen van mij gaan misschien wel over een vriendin van mij. En ondertussen ben ik zelf die ‘vriendin van mij’. Who knows?!

Maar ik zal je niet langer in spanning laten zitten. Het is rustig qua daten. Ik heb er namelijk geen tijd voor. Geen tijd voor? hoor ik je denken. Ja, geen tijd! Veels te druk met werken, sporten…. Nee, het is eerder de wil waar het aan ontbreekt. Ik vind het namelijk prima zo. En ondertussen zie ik wel wat er op m’n pad komt.

Mijn vrienden hebben wel verhalen voor tien. Zo heeft een vriendin van mij net een scharrel plus aan de kant gezet. Met pijn in het hart, dat wel. Maar na een half jaar mag toch wel duidelijk worden wat de relatie nu inhoudt. En als dat dan nog te vroeg is, dan maar niet. Tenminste, dat was mijn advies.

In de praktijk werkt het natuurlijk anders. En dus wordt er nu gewhatsapped met een ander. En drankjes gedronken met nummer 2. Waarna de ex-scharrel-plus ’s nachts dronken opbelt. Oh, we vergeten bijna nummer 3 waar we volgende week mee afspreken. Man, en dan moet je ook nog  onthouden wat je ook alweer aan wie verteld hebt...

Ik moet er niet aan denken. Wat een onrust al die losse contacten. Contacten zonder inhoud. Hoe kun je nu iemand beter leren kennen als je er vier tegelijk hebt? Een andere vriendin van mij doet dat beter. Ook zij was leuk aan het scharrel plussen. (Voor diegene die nog steeds een vraagteken boven zijn hoofd heeft: scharrel plus is doen alsof je een relatie hebt, maar je hebt het niet. Wel de lusten, niet de lasten.) Ik zag aan haar dat ze een beetje verliefd was. Aiiiii. Groot alarm. Want dat betekent: de hemel óf de hel is nabij. Beantwoordt de ander de gevoelens wel of niet?

Je moet HET gesprek voeren, adviseerde ik haar. Het ‘wat-hebben-we-nu-gesprek’. En dan zonder te claimen, onzeker over te komen, te laten merken dat hij de man van je leven is en je de tafelindeling van de bruiloft in je hoofd al gemaakt hebt. Nee, ook niet vertellen dat je voorkeur uitgaat naar een zilveren ring. Gewoon, tussen neus en lippen door vragen hoe hij jou noemt als hij bij zijn vrienden is. Of iets van: goh, wat zijn we nu eigenlijk aan het doen? En dan hopen dat ie iets anders zegt dan: TV kijken.

Er zijn honderden manieren waarop deze vraag gesteld kan worden. Met slechts twee mogelijke antwoorden. Het ‘we hebben het toch gewoon leuk en meer niet?’- antwoord (elk ander antwoord met deze strekking valt in deze categorie, inclusief ontwijkende antwoorden). Of het antwoord dat je wil hebben, ik vind jou ook leuk, wanneer zie ik je weer? En de kans is groot, heel groot dat je een antwoord krijgt dat je niet wilt.

Helaas kreeg mijn vriendin dit laatste antwoord. Hij wist niet wat zij er allemaal van dacht, maar ‘ze waren toch gewoon een beetje aan het daten?’. Ja joh, vier maanden is echt HEEL gewoon! Even slikken dus, voor mijn vriendin. Maar wat denk je? Gaat meneer doodleuk door met Whatsappen. En dan heel nietszeggende dingen, over wat ie aan het doen is. Hallo, jullie hebben toch niets, dus vertel dat maar aan je moeder!

Ondertussen zit mijn vriendin er maar mooi mee. En hoor ik teksten als: hij schrijft nu zelfs X aan het einde! Dat doet ie echt NOOIT! Wat zou dat betekenen? Ik denk mee met mijn lieve vriendin en geef haar advies. Maar stiekem vind ik het heerlijk dat ik even niet hoef uit te vogelen wat wel of geen Xje onder een berichtje betekent. Mijn scherm is gewoon leeg. Lekker rustig.