Vrouwelijke intuïtie

14 okt 2011, 10:48

Vrouwen voelen dingen aan hun water, zeggen ze weleens. Water, water, welk water? denk  ik dan. Zeker door zo’n zweverig type bedacht. Niets voor mij. Ik ben niet zwanger, dus bij mij werkt dat niet. Bewijs het me maar. Zo. Heb ik dat mooi even weg gerationaliseerd.

Lange tijd heb ik er zo over gedacht. Tot ik bepaalde gebeurtenissen ging overdenken. Meestal nadat ik weer keihard bedonderd was door een of andere kerel. En tijdens het uithuilen bij vriendinnen snikte: ‘hoe kan ik het niet hebben gezien? Hij leek zo betrouwbaar!’ Waarna mijn vriendinnen niets beters wisten te zeggen dan: ‘ik snap ook niks meer van mannen’. Dat  is wel een van de heftigste situaties. Als zelfs je vriendinnen het niet meer weten.

Dus, wat doen vrouwen dan? Juist. Ik begon de situatie terug te halen. Hoe had ik de man in kwestie ontmoet, wat was er gebeurd? Welk deel was echt gebeurd en wat had ik me ingebeeld? En wat had mijn intuïtie me verteld? Als je stopt met denken schijnt je intuïtie je een hoop te vertellen. En ja, wat voelde ik toen ik die ene man, tikkeltje fout, de eerste avond in de kroeg tegenkwam? Eigenlijk niets. Of wel! Ik was een beetje argwanend.

Want mijn eerste gedachte was:  jij bent glad. En na een half uur: kan ik wel met deze man lachen? (als je dat denkt, heb je het antwoord al, of niet?!) Ook vond ik ons gesprek niet heel boeiend. Overall was ik dus niet super enthousiast.

Maar hij was charmant, zag er goed uit en bovenal hij vond MIJ leuk! (soms hebben vrouwen niet meer nodig dan dat…) En toen kwam het. Het afscheid. Hij zei: ik vond het heel gezellig vanavond. (OK, kan. Ik vond het ook gezellig). Daar stond ik. Klaar voor de zoen. Hij boog naar mij toe. Spreidde zijn armen. En…  gaf me een dikke knuffel.

Mijn ogen puilden bijna uit mijn kassen toen ik naar mijn fiets liep. Hij heeft me geknuffeld. Ik ben net GEKNUFFELD. In hemelsnaam. Wat betekent dat? Zat er teveel knoflook in m’n eten? Had ik een zurige bierlucht om me heen hangen? Of – ik kan het me bijna niet voorstellen- vond hij me niet leuk genoeg? Tadaaaa. Chaos in het hoofd van de vrouw. En de man is meteen mega interessant.

Het was beter geweest om mijn ego opzij te zetten. Te denken, wat een loser, hij is een kus van een leuk meisje misgelopen. Maar nee, ik moest zo nodig de fout maken om - geheel tegen mijn eerste instinct in- mezelf te bewijzen. Wilde wel de zoen krijgen en nog wel meer. En dat kreeg ik. Maar na twee maanden kreeg ik ook die keiharde bons. Had ik maar. Had ik maar naar dat onderbuik gevoel geluisterd.

Een vriendin van mij had laatst eenzelfde eye opener. Ze was op date geweest met een man die ze leuk vond, maar ook een beetje zijig. Zijig? Wat bedoelde ze daarmee? ‘Ja, ik weet niet. Hij had z’n benen over elkaar, enzo’. Ze kon er de vinger niet op leggen. Van een nieuwe date was het nooit gekomen. Ik kende de man in kwestie ook. En ik wist dat hij behalve van vrouwen, ook van mannen hield. ‘Zie je wel! riep ze uit. Ik wist het wel! Er was iets met hem, had ik het toch goed gevoeld!’

Wij vrouwen weten vaak dus precies hoe de vork in de steel zit. Dat vertelt onze intuïtie ons. Maar ja, daar luisteren we dan niet naar. Want het valt niet te verklaren. En onze vriendinnen kunnen ons onderbuikgevoel ook niet bevestigen. Volgende keer ga ik gewoon wel af op dat niet te verklaren gevoel. Scheelt een hoop ellende. En dan kan ik het met vriendinnen ook eens over andere dingen hebben dan mannen. Ook leuk voor de verandering.

De perfecte date

20 sep 2011, 20:18

De perfecte date. Zou die bestaan? Maar dan ook echt perfect. Dat alles, maar dan ook álles leuk is. Het juiste restaurant. Een leuke serveerster. Goede gesprekken met je date onder het genot van heerlijk eten en drank in overvloed. Met een bulderlach tussendoor. Want hij maakt goede grappen. Dat breekt de voelbare, maar oh zo heerlijke spanning even. Zo´n date. Kan dat?

Ik denk van niet. Er moet toch wel iets zijn op zo´n avond dat niet perfect is. Al is het maar kurk in de wijn. Of spinazie op je tand. Zoiets. En dat is nog maar een detail. Het risico dat je tafelgenoot een half uur loopt uit te wijden over de aandelen van de multinational waar hij voor werkt is natuurlijk veel groter. Of alleen maar over zichzelf praat, hoe bereisd hij is, hoe goed hij kan voetballen, hoe leuk zijn vrienden zijn, en jou überhaupt niet aan het woord laat.

Nu ik er zo over nadenk vraag ik me af waarom mensen in godsnaam nog op date gaan. Overal liggen gevaren op de loer om de avond te ruineren. Binnen blijven, dus. Houd ramen en deuren gesloten. Zet radio of televisie aan. Stem af op een lokale of nationale nieuwszender.

Maar je bent een dare devil of je bent het niet. Of een masochist pur sang. Living on the edge, baby. Daar gaan we! Over de outfit is nagedacht, maar niet teveel. Beetje make-up, haar in model, wederom niet teveel. De regel is: er verzorgd uitzien, maar hij moet niet denken dat je uren voor de spiegel hebt gestaan. (Wat ook echt niet zo is. Ok. Een uurtje dan. Of twee..)

Ja, dat daten gaat niet zomaar. Als er een dating handboek bestaat, heeft elke vrouw ´m gelezen. Niet praten over exen. Net als trouwen en kinderen. Allemaal verboden gebied. Ook al wil je het allerliefste bij het eerste drankje vragen hoeveel exen hij heeft gehad, hoe het uitgegaan is, wat zijn ex irritant aan hem vond en of hij een goede band met zijn schoonouders had. NEE! Je houd je in! Dat doe je namelijk niet. Dat hoort niet tijdens de eerste date.

Maar dan begint hij er zelf over. Ho ho. Wordt het roodwitte politielint nu ineens opgerold? Mogen we het verboden gebied betreden?! Blijkbaar wel, want daar gaan we. We vertellen elkaar alles over onze exen, wat ons is aangedaan, wat we aangedaan hebben. Op wat voor types we vallen, hoeveel kinderen we willen (drie, echt?!) en of we willen trouwen. (Nee man, ouderwets! –  Maar het is toch gewoon een leuk feestje?!)

Ook heel belangrijk om te observeren tijdens een date: hoe doet ´ie tegen de ober? Is hij sociaal, of juist onhandig en verlegen? Het is nog beter. Samen zijn we leuk tegen de barman. Zo leuk dat we gratis drankjes krijgen. Die we met z´n drieën opdrinken. Iedereen vindt ons leuk en gezellig. We praten met anderen en hebben lol samen. Gek. Moeten we ons niet alleen met elkaar bezighouden?

Wat nou moeten? Regels? Fuck de regels! Dit gesprek is tien keer beter dan het geijkte, ´wat is jouw favoriete vakantieland?´ Of: ´wat voor sport doe je?´ Nee, hij wil weten of je een tutje bent. Lak je je nagels? Alleen je teennagels. Hop, uit die schoen, laten zien die nagels. Een blote voet in zijn schoot, hij bewondert je zilverkleurige nagels. Vet, vindt ie ze.

De polaroid/rozen-verkoper die normaal weggewuifd wordt, laten we deze avond vastleggen. Op het witte polaroid verschijnt na een minuut een blij stelletje. Het perfecte stelletje. Tijdens de perfecte date. Zo gezellig en vertrouwd, alsof je met je vrienden op stap bent. Met iemand die je hiervoor een paar uur kende. Bestaat dat? Ik geloof er niets van.

Wat denken mannen?

28 aug 2011, 15:37

Soms vraag ik me weleens af wat mannen denken. En daarna of ze dat überhaupt wel doen. Dan zeggen ze dat vrouwen niet te peilen zijn. Het spijt me heren, maar jullie kunnen er ook wat van.

Laatst nog. Ik loop op het station richting trein. Een jongen loopt me tegemoet. Hij bekijkt me en zegt: ‘heej schatje, oh jaaa je ziet er lekker uit, hoor, hmmmm’. Met hoog opgetrokken wenkbrauwen loop ik langs hem. WAT?? denk ik. Dat zeg je toch niet? Was ik maar wat sterker, dan had ik ‘m een knal verkocht. Ongelooflijk. Die gast spoort écht niet. Hoofdschuddend stap ik de trein in.

Als ik na de treinreis naar mijn werk loop, word ik nietsvermoedend opgeschrikt door de claxon van een vrachtwagen die op de weg naast me rijdt. TUUUUUUUUT. Ik schrik me werkelijk waar kapot. Boos kijk ik richting de chauffeur, die op zijn beurt uit het raam hangt en me iets onverstaanbaars toe schreeuwt. Eikel, denk ik. Mijn hart zit in m’n keel. Bedankt.

Aan het einde van de dag groet ik de portier als ik het gebouw uitga. In de glazen deuren zie ik zijn weerspiegeling, zodat ik hem nog kan zien terwijl ik van hem wegloop. Zijn ogen staren naar een vast punt, beetje naar beneden… juist. Naar mijn KONT. Hoe voorspelbaar! Je weet natuurlijk nooit zeker of ze je bekijken (had ik maar ogen in m’n rug), maar om er dan achter te komen dat het ook echt zo is…

Over die kont gesproken: laatst stond ik op een festival met een vriend van een vriend te praten. Zegt hij: ‘wist jij dat jij heel mooie billen hebt?’ Ik vroeg me af of zijn vriendin, die naast hem stond, dat ook wist.

Ongelooflijk. Mannen, wat denken jullie nou? Wat denken jullie hiermee te bereiken? Ik begrijp dat dit flirttechnieken van de onderste plank zijn, dat niet álle mannen dit doen en vaak een bepaald soort, dat het jullie jagersinstinct is, maar dan nog.

Denken jullie dat ik naar de vrachtwagenchauffeur zou gebaren dat ie moet stoppen? Dat ik de cabinedeur opentrek en zeg: ‘nou, kerel, ik heb er wel zin in vandaag! Schuif eens op!’ Of dat ik tegen de jongen op het station zeg: ‘dankjewel, hier heb je mijn nummer?’

Ik heb geen idee wat ‘jullie’ denken. ‘Wij’ vrouwen weten niet wat jullie denken. Of wat jullie hiermee willen bereiken. Natuurlijk is het ook een compliment. Blijkbaar ben ik leuk genoeg om naar te toeteren, te schreeuwen en om tegen te zeggen dat ik er mooi uitzie.

Helaas heeft het vaak het tegenovergestelde effect bij vrouwen. Want mannen, DIT denken wij vaak in deze situaties: gast, rot op, wat denk je zelf, ik ben je hondje niet, geen lustobject dat je respectloos kan toeschreeuwen als het jou uitkomt!

Toch moet ik volgens een collega eigenlijk blij zijn dat mannen dit doen. Want ooit komt er een moment dat ze het niet meer doen. En dat is nog veel pijnlijker. Dan ben je dus niet meer leuk genoeg om naar te toeteren. Zal ik het dan gaan missen? Ik kan het me bijna niet voorstellen.

 

 

Een warm advies

12 aug 2011, 12:19

Ik doe sinds kort aan Bikram Yoga. Als je me dat een jaar geleden had verteld had ik je in je gezicht uitgelachen. Yoga. Dat is toch oefeningen doen op een matje? In stilte? Jep, écht iets voor mij.

Ik haat bijvoorbeeld wandelen. Waarom wandelen als je ook een fiets hebt? Dat gaat toch sneller? Ik loop graag hard, het liefst net iets harder dan jij. En ik ben een fanatiek tennisser. Ja, als er snelheid of een wedstrijd element aanwezig is ben ik erbij.

Maar niets zo gek als een mensenleven. Mijn drukke, snelle, actieve leven veranderde plotsklaps in stilstand. Tijdens een tenniswedstrijd ging ik door m’n rug. Zo bleek een dag later. Ik voelde tijdens de wedstrijd iets in m’n rug, die daarna aardig pijn deed. Stoppen? No way. Winnen zou ik en de dubbel partij daarna ook. En dat deed ik. De volgende dag kwam ik alleen mijn bed niet meer uit.

Dat zou de komende drie maanden met moeite gaan. Gelukkig wist ik dat toen nog niet. Na een paar weken plat liggen, me van het bed naar de bank en soms naar de fysio verplaatsen, dvdboxen kijken en rug oefeningen doen, kwam een vriendin met een goed advies. ´Ga mee naar Bikram Yoga´. Bikram wat?

Bikram Yoga is yoga in een ruimte van veertig graden. Vijf minuten in die zaal en ik lig naar adem te happen als een vis op het droge. Vijf minuten en dus nog vijfentachtig te gaan. Zucht. Als ik het niets vind vertrek ik  gewoon, houd ik mezelf voor. En helemaal als ze met van die zweverige teksten komen. Dat is echt niets voor mij.

Ik kijk naar mezelf in de spiegel.  Ik heb een knalrood hoofd en godzijdank weinig kleren aan. Hoewel  ik eerst wat onwennig de zaal binnenstapte met enkel een sportBH en een shortje aan, ben ik er nu blij mee.

De les begint standaard met een ademhalingsoefening, legt de docente uit. Alle oefeningen hebben ingewikkelde Indiase namen. Asana nog wat. Prima, maar nu concentreer ik me eerst even op mijn ademhaling die tien seconden lang moet duren. Ik heb er minstens drie nodig in deze godvergeten hitte.

De houdingen zijn best pittig, merk ik als ik trillend op een been mijn evenwicht probeer te behouden. Dit is moeilijk!! Het lijkt wel alsof mijn buurvrouw denkt dat ze op een stoel zit, zo soepel staat ze op een been.

Maar mijn zweetklieren zijn dan weer enorm soepel. Het zweet gutst werkelijk waar van me af. Gelukkig niet zoveel als de meneer voor mij. Zijn hele handdoek is drijfnat en boven zijn matje is net een plaatselijke zweetbuitje gevallen. Gadver!

‘Let niet op de anderen, vergelijk niet, je bent hier voor jezelf’. De yoga juf gooit er af en toe wat wijze teksten in. Ik kijk gauw weer naar mezelf in de spiegel. Best bizar eigenlijk, want in alle andere sporten die ik ooit heb gedaan is vergelijken juist datgene wat je doet. Wie is het snelst, wie slaat er het hardst, wie is de verliezer?

Momenteel ben ik even de verliezer, want tijdens sommige oefeningen gaat mijn hart als een bezetene tekeer. Alsof ik net een sprintje heb getrokken. Terwijl ik stil sta. Het lijkt bijna een wedstrijd tegen mezelf, want ik voel me nu toch echt een beetje duizelig. Volgens de juf is dat normaal en moet je dan rustig op je matje gaan zitten.

Dan is de les afgelopen. Ik heb het gered. Ik ben kapot, maar voel me tegelijk enorm fit. Alsof ik net tien kilometer heb hardgelopen, aan de apparaten in de fitness heb gehangen én een uur in de sauna heb gezeten. En in al die tijd heb ik niet nagedacht. Ben ik alleen maar bezig geweest met m’n ademhaling en mijn lichaam. Wow. Wie had dat ooit kunnen denken. De sport heeft mij verslagen, in plaats van andersom. Ja,  het kan raar lopen in een mensenleven.

Dertig worden

30 jul 2011, 10:03

‘Zal ik er een paar proefjes bij doen?’ De verkoopster van de drogist kijkt me vragend aan. Ik antwoord met een glimlach. Natuurlijk wil ik dat! Met een nog grotere glimlach loop ik de winkel uit. Vrouwen zijn soms zo simpel. Je geeft ze iets wat ze mooi maakt en óók nog gratis, en je hebt ze in je zak. Ja, ik voel het. Dit gaat een heerlijke dag worden!

Als ik thuiskom ligt er een vrouwenmagazine op de deurmat. Aan mij gericht. Die ga ik zo eens fijn met een kopje thee lezen. Als ik mijn aankopen uitpak, zie ik de proefjes. Altijd spannend, wat heb ik nu precies gekregen? Een crème van een of ander duur merk. ‘Anti-aging, tegen fijne lijntjes’. WAT? Een anti rimpel-crème??!!

Vol afschuw gooi ik de proefjes terug in het tasje. Wat een belediging. Wat denkt dat wijf van de drogist wel niet? Alsof ik er zo oud uitzie. Ik word dit jaar pas…. dertig. Oh jee.. Zou ze dat nu al aan me kunnen zien? Zou het een hint zijn? Ach nee, onzin. Gewoon een rotstreek van dat wijf!

Geïrriteerd sla ik het magazine open. Ik blader wat. ‘Wetenschap: de eendenbek’. ‘Het uitstrijkje in beeld’. Wat is dit voor raar blad? ‘Leven en Lijf. Informatiemagazine bevolkingsonderzoek baarmoederhalskanker’. Sorry?

Moet echt iedereen me erop wijzen dat ik dit jaar dertig word? Is dat zo erg? Verandert dan mijn hele wereld? Stort ie in? Of mag ik dan geen mini rok meer aan? (als ik dat überhaupt al wilde). Word ik geweigerd in de kroeg? Wat is er in hemelsnaam zo erg aan dertig worden?

Ja, toen ik zestien was vond ik mensen van dertig enorm oud. Wow, als ik toch dertig zou zijn… Dan had ik toch zeker een héél belangrijke baan. En een groot huis. Helemaal van mezelf, natuurlijk. En een man. En misschien zelfs wel kinderen. Ja, als ik dertig zou zijn, was ik echt volwassen. Een volwassen vrouw.

Hmm. Dat is dus over pak ‘m beet vier maanden. Dat eigen huis gaat m niet worden. Die kinderen… eeuuhh, nee. Die man… vast ook niet, en zeker niet eentje met een ring om z’n vinger. En ja, die héél belangrijke baan. Die heb ik dan misschien nu wel. Een beetje. Ofzo…

Maar, hallo, over een half jaar ben ik toch net zoals ik nu ben! Met misschien een rimpeltje erbij. Of zonder, als ik de proefjes toch maar ga gebruiken.

Als ik het magazine weggooi valt er een foldertje uit. ‘Twintig procent korting op de ‘Intimate shaping tool’. Probeer nu! Met de Ladyshape, scheer je in een handomdraai een perfect driehoekje, hartje, of een strakke Brazilian in je schaamhaar’.

Ik gier het uit van het lachen en plots ben ik de maatschappij dankbaar dat ze mij zo grondig voorbereidt op het dertig worden. Anders had ik toch nooit geweten dat je een sjabloon kunt gebruiken om je schaamhaar te scheren. DANK!!! Deze dag kan niet meer stuk.

 

Keuzes, keuzes, keuzes

10 jul 2011, 23:50

Zon op m’n gezicht. De wind door m’n haren. Door m’n zonnebril  kijk ik naar de andere mensen op het pleintje. Ik zak onderuit en geniet van de klanken van de prachtige Spaanse taal om me heen. Ik roer in mijn café con leche. Ik adem diep in. Tranen vertroebelen mijn zicht. Ik sluit mijn ogen en zucht. Dit is puur geluk. Ik. Hier. Dit Spaanse kopje koffie. Meer heb ik niet nodig.

Gek, dat ik dat in Nederland niet zo ervaar. Daar wil ik altijd meer. Heb ik vaak onrust. Vrije dagen zijn meer dan volgepland. Snel het huis schoonmaken, de was doen, kopje koffie met vriendinnetje A, dan racen naar de lunch met vriendin B. Daarna gauw even de stad in om kadootjes voor een verjaardag te kopen. Thuisgekomen schiet ik in een leuke outfit omdat ik ga eten en stappen met vriendinnen D, E en F. Want een avondje op de bank, dat doen we niet, hoor! En maandag beginnen we uitgeput aan de nieuwe werkweek.

’s Avonds een boek lezen? Misschien een klein stukje, in bed. Maar doorgaans lukt het me niet om een ‘echt’ boek binnen een korte periode uit te lezen. Die gaat dan terug de kast in. ‘Ik kwam er echt niet doorheen’. Maar… lag het nu aan het boek of aan mezelf?

Want drie dagen in Spanje en het boek ‘waar ik echt niet doorheen kwam’ is bijna uit. Uitnodigingen om te gaan stappen, samen de stad te verkennen of naar het strand te gaan sla ik gerust af. Ik vermaak me prima alleen en heb eigenlijk niemand nodig. Is dat raar? Het kan me eerlijk gezegd niet schelen. Ik heb hier behoefte aan en dus doe ik het zo.

Ook weer gek dat ik dat hier wel heel goed kan. Nee zeggen. Thuis verontschuldig ik me twee keer als ik een afspraak afzeg. Om daarna nog een keer te smsen dat het me spijt. Maar hier in Spanje heb ik totaal geen moeite met het aangeven van mijn grenzen.  En heb ik echt behoefte om alleen te zijn. Om niets te doen, behalve dan genieten en nadenken. De dagen lijken zo twee keer zo lang te duren.

Het zou natuurlijk makkelijk zijn om te zeggen dat dit gewoon aan mij ligt. Maar ik weet van leeftijdsgenoten dat zij hier ook last van hebben. ‘Wij’ van generatie nix, ook wel generatie Y genoemd, zijn nu eenmaal slachtoffer van de keuzestress die we hebben. Onze ouders vertelden ons dat alles kon. We konden alles worden en doen wat we wilden. Dus keuzes maken is ons niet geleerd. Alles kon toch?

Noem het wat je wil, het ‘dertigers dilemma’, of keuzestress van generatie Y, noem ons verwend en verwaand: wij zitten er mooi mee. Ondertussen twijfelen en wikken en wegen wij lekker door. En het is niet dat we niet genieten, de keuzes die we maken, daar staan we achter. Maar dan toch soms dat gevoel, had ik niet beter, hoe zou het geweest zijn als… En dan dat eeuwige vergelijk met anderen, de wereldreis van je vriendin, de promotie van een vriend inclusief dikke auto. Wat heb ik dan? Moet ik ook niet….??

Nee, ik moet helemaal niets. Ja, nog een café con leche, of toch maar een Carajillo??! Zittend op dit Spaanse terras zie ik maar een oplossing voor dit probleem: naar Spanje emigreren. Want hier kennen ze het woord ‘dertigers dilemma’ niet.

Een dik belegde boterham

28 apr 2011, 10:07

Van sommige dingen weet je gewoon dat het niets voor jou is. Je hebt het niet uitgeprobeerd, maar het lijkt je gewoon niets. Vriendinnen hebben er grote verhalen over, waarnaar je afwisselend met verwondering en afkeer luistert. Volgens hen is het de ideale combinatie: met iemand samen zijn, wanneer jij wil. Oftewel: scharrelen. In normaal Nederlands: afspreken met iemand om voornamelijk fysieke redenen en dus niet om hand in hand buiten te lopen.

Natuurlijk lijkt het je wel interessant, maar je ziet niet in wat dit je oplevert. Vergelijk het met het eten van een boterham met pindakaas met hagelslag. Het is een nieuwe smaak, die je nog niet kent. Spannend, je weet niet wat je kunt verwachten en de combinatie is apart, anders dan anders. Maar na een hap weet je hoe de smaak proeft. Moah, denk je, ik heb toch liever chocoladepasta. Of een echte Snicker. Maar deze combinatie hoeft voor jou niet.

Toch zijn er genoeg vriendinnen die gewoon nog zo´n boterham smeren. En diezelfde week nog een. En nog een, maar dan met een pindakaas met jam. Ze houden van de smaak, maar gaan zo´n bammetje niet elke dag eten. Wat het is niet hun favoriete smaak. Toch vreemd, denk je. Waarom zou je niet elke dag een boterham met iets lekkers erop nemen? ´Omdat die niet altijd voor handen is´, zeggen de vriendinnen dan. Waarom zou je niet genieten van iets wat een beetje lekker is en wel beschikbaar?

Ok.  Goed punt. En dus waag je je ook aan zo´n boterham. En de week later weer. En nog een keer. Tot je merkt dat je aan de smaak gaat wennen. En hem gaat waarderen. Waarderen zoals hij is. Je betrapt jezelf erop dat je soms denkt, ik lust wel weer zo´n bammetje. Fuck! Nee, toch?!

En nee, inderdaad. Het kan niet zo zijn dat je van een boterham met pindakaas en hagelslag gaat houden. Dat zeg je dan ook tegen iedereen. Iedereen die er maar over begint. Want het is niet onopgemerkt gebleven, dat je een nieuw favoriet beleg hebt. Maar alsjeblieft zeg, je kan er morgen zo weer kaas op doen, je bent echt niet verslaafd ofzo!

Zo. Dat is ook weer opgehelderd. Maar je vriendinnen vragen zich af waar je in hemelsnaam zo moeilijk over doet. Wat is er mis met het eten van een boterham? Dat doet toch iedereen? Zij schamen zich er in ieder geval niet voor en dat zou jij ook niet moeten doen.

Het probleem zit ´m er in dat de scheiding tussen iets lekker vinden of ervan houden lastig te bepalen is. Wanneer vind je die boterham lekker, en wanneer zeg je, daar houd ik echt van?

En in dit geval heeft de boterham ook nog een mening. Straks wil de boterham in kwestie niet meer besmeerd worden. Dan heb je toch een groot probleem. Moet je op zoek naar een andere scharrel! Dus kun je je er maar beter niet aan wagen, is je conclusie. Of je moet heel duidelijk zijn dat dit je favoriete smaak niet is. Of juist wel, natuurlijk.

Maar als boterhammen beginnen te praten is het sowieso tijd om heel hard weg te rennen…

De wereld van de singles

22 mrt 2011, 14:09

Een vriendin van mij is weer vrijgezel. Na een jarenlange relatie zijn zij en haar vriend uit elkaar. Na het uitvechten van wie er in het appartement blijft wonen, wie de bank krijgt en wie de Nespresso, is ze weer waar ze een paar jaar geleden was. Alleen.

Ik heb het met haar te doen. Niet alleen omdat ze verdriet heeft en haar leven op z´n kop staat, maar ook omdat het een harde wereld is, de single wereld. Helemaal als het even geleden is dat je je daarin bevond.

Er is een hoop veranderd in de afgelopen jaren. De hippe, bewuste single moet anno 2011 aan veel eisen voldoen. Moet zichzelf op verschillende manieren neerzetten in de single wereld. Reclame maken voor zichzelf via sociale media.

Je meest spetterende profielfoto op Facebook. Statusupdates waaruit blijkt hoe geweldig je leven wel niet is. Inchecken op Foursquare op trendy plaatsen. Laten zien wat voor hippe feestjes je afstruint, hoeveel vrienden je hebt en wat voor fantastische tripjes en reizen je maakt. De hele wereld moet weten hoe leuk je wel niet bent en dat je je prima vermaakt als single.

En dat is alleen nog maar de basis. Want het contact met mannen is ook niet bepaald gemakkelijk. Als je bijvoorbeeld in de kroeg staat word je omvergeduwd door een corpsbal. Hij draait zich om en zegt: ´kijk niet zo chagrijnig´. Nee, die kerel heeft geen hekel aan je, maar probeert je te versieren.

Dan de man waarmee je al weken smst. Deze man is goed met woorden. Het ene smsje is nog spannender dan de andere. Na een paar maanden kom je erachter dat het deze man alleen maar om de spanning gaat. En zich nooit gaat settelen. In ieder geval niet met jou.

Dan is er die man die zo gevoelig is en je precies begrijpt. Waar je tot diep in de nacht goede gesprekken mee kan voeren. Totdat jij de man in de relatie blijkt. Hij wekenlang ´niet zo vrolijk is´ en ´gewoon niet zo lekker in z´n vel zit´. Tijd voor jou om -heel mannelijk- de boel te beëindigen.

Maar:´elk nadeel heb z´n voordeel´. Want voorbij zijn de verplichte verjaardagen van zijn ooms, tantes en kleine neefjes. En niks geen voetbal kijken op zondagavond, maar wel een uit de hand gelopen zondagmiddag borrel met je vriendinnen. Heerlijk slapen in plaats van: ´schatje, nog een potje gamen, dan kom ik ook naar boven´. En natuurlijk het hele bed voor jou alleen.

Ja, ik wens mijn vriendin veel sterkte. Maar nog veel meer plezier!

De man die niet kan smsen

17 mrt 2011, 19:02

Ik had morgenavond in de kroeg kunnen zitten. Aan zo´n heerlijk Belgisch speciaal biertje. Misschien wel met een bittergarnituurtje erbij. Met tegenover mij een man. Nee, niet mijn broer. En ook niet mijn beste vriend. Een man die ik nog niet ken. Die ik tijdens dat biertje beter had leren kennen. Toch zit ik daar morgen niet. Waarom niet? Ik zal het je vertellen.

Stel je het volgende voor. Er is een man. En een vrouw. Ze kennen elkaar niet. Ontmoeten elkaar in een uiterst onhandige ruimte. Want ze kunnen elkaar niet verstaan door harde muziek, worden steeds omvergelopen door andere mensen, zijn een kwartier onderweg om wat te drinken te halen of naar het toilet te gaan en bij het weggaan weten ze elkaars naam nog niet.

Maar een belangrijke actie heeft plaatsgevonden, ze hebben elkaars telefoonnummer. Zij heeft de truc toegepast die ze van haar gewiekste vriendinnen heeft geleerd. Ze heeft zijn telefoon gepakt, haar nummer ingevoerd en kort op de beltoets gedrukt. Dus heeft zij nu ook zijn nummer. En als het goed is, heeft hij dat niet eens door.

De volgende dag heeft zij nog niets gehoord. Ze trekt de stoute schoenen aan en stuurt: ´hoi´. Spannend, denk je. Maar dat valt tegen. Deze man blijkt namelijk niet te kunnen smsen. Hoezo niet?, denk je. Nou, lees maar mee:

´Hoi. (PUNT, ja!) Al een beetje bijgekomen. (WEER een punt, ja!) Ik lig nu op de bank na te genieten. (Too much information!) Vond het gezellig gisteren. Xx (Hmm, wel xjes aan het einde, dat valt mee.)

Ja, zo kun je alles wel afkraken, denk je. En, ik geef je gelijk. Maar deze man heeft geen aandacht aan dit smsje besteed. En als vrouwen iets willen, is het aandacht. Daarbij is een man die niet weet waar hij een punt of een vraagteken moet zetten geen goede catch. Want, in wat voor andere situaties weet hij zulk onderscheid nog meer niet te maken?

Maar zij geeft het nog niet op. Er wordt gebeld. Een uur lang praten ze over van alles en nog wat. Over saaie onderwerpen vindt zij. En zij moet het gesprek op gang houden. Hij praat wel, maar vraagt haar niets. Geen pluspunten, vindt zij. Hij stelt voor om een keer een drankje te drinken. De vrouw stemt in, maar twijfelt.

Vriendinnen van de vrouw hebben ervaring met dit soort mannen. ´Er zijn veel mannen die niet kunnen smsen of bellen. Die houden daar gewoon niet van. In het echt zijn ze super leuk!´

Dan belt hij weer. Om de afspraak te bevestigen. Zij denkt: wat formeel! Weer praten ze. Maar het gesprek loopt niet. De grappige opmerkingen die de vrouw maakt begrijpt de man niet. De man geeft antwoorden als: ´daar ben ik het in principe wel mee eens´. (WAT?!!) Of: ´inderdaad, daar moet ik je wel gelijk in geven´. (Sorry?!!) Hoe de vrouw het ook probeert, ze hebben niets, maar dan ook niets gemeen.

De vrouw weet het zeker. De klik is er niet. Niet van haar kant, in ieder geval. Dus gaat ze niet. Nee, ze is niet zo laf dat ze hem een blauwtje laat lopen. Ze smst hem af. Hij reageert daarop dat ´ze het best gezellig hadden kunnen hebben´. Gezellig? Wéér een minpunt: bij oma op de koffie is het gezellig. Met deze vrouw is alles (op z´n minst) fantastisch!

Voor het werkelijke verhaal moet je voor ´de vrouw´ uiteraard mijn naam invullen. En wil je weten wie je voor ´de man´ moet vervangen: stuur me een mailtje en ik geef je gráág zijn nummer. Ik weet toevallig dat ie morgenavond niets te doen heeft…

Over drie jaar

8 mrt 2011, 22:50

Een weekend weg met vriendinnen. Even weg van alles met de meiden. Wijn, snacks, veel chocolade, meer hebben we niet nodig. We kletsen bij, doen spelletjes en hebben lange en goede gesprekken.

Zoals elk jaar maken we het rondje: ´wie-denk-jij-dat-er-als-eerst-gaat-trouwen-of-een-baby-krijgt?´Volgens de meesten wacht diegene met de langste relatie nog wel even met een baby. En de ander, met nu al huisje, boompje, zonder beestje, gaat als eerste trouwen. En standaard, elk jaar weer, ben ik volgens iedereen diegene die het eerste moeder zal worden. 'T'is maar zo gebeurd hoor, Millie’, lachen m’n vriendinnen.

Maar dit jaar krijgt dit gesprek onverwacht een serieuze wending. Want één van de meiden roept: waar ben je over drie jaar?! En iedereen moet antwoorden. Goh, over drie jaar, denk ik. Dat is ver weg! Dan ben ik, ehm, 32 jaar oud. Tweeëndertig…

De eerste vriendin begint. ‘Dan heb ik een kind’. De volgende sluit aan: ‘dan ben ik getrouwd’. Iedereen is stil. Ik ben stil. Wat?! Hoe weten die meiden dat zo zeker? Ik krijg het plots benauwd. De volgende gaat verder: ‘ik hoop dat ik en mijn vriend dan afgestudeerd zijn, door Australië hebben gereisd en ons eerste kindje hebben’.

Wowwwwww. Ik ben blij dat ik nog niet aan de beurt ben. Want, ik zou niet weten wat ik moet antwoorden. Wat doe ik over drie jaar? Uhm… gewoon, dit.. wat ik nu doe?! Ik heb nog geen plannen voor over drie jaar. Is dat erg? Waarom heb ik die niet en zij wel?

Toen ik vijftien was, dacht ik dat ik rond m’n dertigste moeder zou zijn. Maar wist ik toen veel. Dat is namelijk al dit jaar! No way

Gelukkig hebben niet al m’n vriendinnen al zulke heldere toekomstbeelden. En als ik mijn gedachten met ze deel, vinden ze het helemaal niet raar dat ik daar niet veel over nadenk. ‘Ik moet daar wel over nadenken, omdat ik wil weten of mijn vriend hetzelfde denkt over de toekomst, zegt een vriendin. Stel, hij wil geen kinderen, en ik wel, daar moeten we het over hebben.’

Een ander vriendinnetje valt haar bij en zegt, ‘jij mag dan geen uitgestippeld pad hebben, maar onze plannen kunnen ook helemaal misgaan. En dan is het een grote teleurstelling, omdat het anders loopt.´

En inderdaad, hoe het bij mij ook zal gaan, het is prima, wat ik heb geen grote verwachtingen. En ik heb de luxe dat ik alles gewoon kan doen en met niemand hoef te overleggen. Behalve die baby dan. Daar moet wel aan gewerkt worden. Helemaal als ik de eerste zal zijn.