De kunst van het flirten

23 feb 2011, 22:49

Ik fiets door de stad. Rood licht. Ik rem en wacht tot het licht weer groen wordt. Naast mij staat een vrouw. Op het stuur van haar fiets zit een vrolijk jongetje dat mij onafgebroken aanstaart. Ik lach naar hem en zwaai. De vrouw volgt de blik van haar zoontje. ´Sorry hoor, zegt ze, het is een echte vrouwenversierder´. Ik lach en zeg: ´nee, hij kijkt vast naar m´n oorbellen´.´Nee, echt waar, hij kijkt alleen maar naar mooie vrouwen!´, zegt  de vrouw. Ongelooflijk, zo klein en al zo met vrouwen bezig! Lijkt het maar zo, of zit het flirten gewoon ingebakken bij mannen?

Dat zelfs kleine jongetjes kunnen flirten was nieuw voor mij, van de jongens die inmiddels volwassen zijn wist ik het al langer. Ik heb het alleen vaak zelf niet door. Als ik door de supermarkt loop en ik vang de blik van een man, kijk ik gauw de andere kant op. Ken ik hem ergens van? Hoezo kijkt hij zo? Zit m´n haar raar? Of zit er mascara op m´n wang?

In het volgende gangpad zie ik hem weer. Hij kijkt naar mijn achterkant. Jeetje! Zit er iets op mijn broek? Gauw veeg ik met m´n handen over m´n billen. Thuis ga ik voor de spiegel staan om te bekijken wat er nu voor vuiligheid op me zit. Maar… niets! Dan pas heb ik ´m door… deze man zat me gewoon te bekijken. Er werd met me geflirt… Pfff. DUUUH!

Niet handig dus, als je dat niet doorhebt. Helemaal niet als je vriendinnen de techniek van het flirten wél beheersen. Op stap met deze vriendinnen gaat meestal als volgt: we komen de kroeg binnen, zoeken een plek, het liefst aan de bar en bestellen het eerste rondje drankjes.

En dan… nog vóór mijn vriendinnen hun eerste slokje bier hebben genomen, staat er een man voor hun neus. POEF! Als een duveltje uit een doosje. Waar die vandaan komt, geen idee. Ik heb nog geen man gezien. Ik was bezig met de jassen, onze plek én de drankjes. Hoe kan het dat al die mannen op mijn vriendinnen afkomen en niet op mij?

Stapavond na stapavond herhaalde dit scenario zich. Totdat ik mijn lieve vriendinnen eens ging observeren. En tussen het binnenkomen en het eerste slokje bier zie ik mijn vriendinnen zich transformeren tot ware roofdieren, op zoek naar een geschikte prooi. De haren naar achter geschud, borsten vooruit en hun wulpse blik ´aan´. Zo kijken ze om zich heen, scannen de omgeving op geschikte mannen.

Ze vangen de blik van een man. Kijken dan niet weg, zoals ik doe, maar kijken terug. Blijven de man aankijken. Net lang genoeg, zodat hij geïnteresseerd is en hij zeker weet dat hij geen blauwtje loopt als hij op haar afkomt. Wat hij een minuut later -uiteraard- doet. Ze kletsen even, totdat zij hem met een smoes weer afpoeiert. Ze heeft haar prooi gevangen en gaat door naar de volgende. Speelt hard to get met de man waarmee ze net sprak. Hij begrijpt er niets van. Eerst had hij haar te pakken en nu… staat ze met een ander!

De mannen mogen het jagen dan uitgevonden hebben, vrouwen kennen de regels van de jacht als geen ander. Aantrekken en afstoten. Het blijft een dierlijk spelletje van de natuur. En de meesten spelen graag mee. Behalve ik. Ik sta aan de zijlijn. Ik weet nu hoe het spel gespeeld wordt en soms, héél soms, doe ik er ook aan mee. Want flirten, is dat eigenlijk niet gewoon een beetje naar elkaar kijken? Dat kan ik ook nog wel.

2011, Chorizo en knoflook

12 jan 2011, 23:01

Oudjaarsavond. Ik ben wel klaar met 2010. Met de drankjes die afgekocht zijn, duurt het niet lang totdat ik het nieuwe jaar kan verwelkomen.

Vanavond hebben de vriendjes van mijn vriendinnen het op mij gemunt. Niet in directe zin, maar wel in de categorie vraag-maar-raak. Want, hoe staat het nou met Millie en de mannen? Stuk voor stuk, begrijpen ze er hélemaal niets van dat ik geen vriend heb.

Je zou denken dat je dit soort gesprekken met vrouwen voert. Zo van: ´ennn vertel nog eens hoe het met ´hoe-heet-ie-ook-al-weer´ is afgelopen. Of ´heb je nog wat leuks
gespot?´

Maar vanavond zijn het juist de mannen die mij het hemd van het lijf vragen. Vriend nummer één vraagt naar de status van mijn liefdesleven. ´Rustig´, antwoord ik. Gauw introduceer ik een nieuw onderwerp. Helaas, dat gaat niet zo makkelijk. ´Hoe komt dat nou, dat het bij jou niet werkt?´, vraagt hij.  Zooooo. Over direct gesproken…

Vrouwen dekken dit soort opmerkingen meestal wat meer in. Maar daar heeft deze man geen last van. ´Jij bent volgens mij al zo lang alleen, dat je geen relatie meer kunt hebben´, gaat hij verder. Boem! De tweede aanval. Zonder waarschuwing. Recht in mijn gezicht. De woorden galmen nog na in m´n hoofd. Mijn glas is leeg. ´Jij nog bier?´, vraag ik.

Vriend twee pakt het iets tactischer aan. Hij wil weten hoe het met ´die ene´ is afgelopen. Ik vat het in twee zinnen samen, maar daar neemt hij geen genoegen mee. Details wil hij. Hij wil analyseren waar het fout gaat. ´Ben jij wel jezelf, als je date?´, vraagt hij.  Wat?! Natuurlijk ben ik mezelf!

De schaal met kaas en chorizo is mijn redding. Een mooie afleiding. Ik pak een stukje kaas. ´Van worst ga je zo stinken´, zeg ik tegen hem. Dat kunnen we vanavond niet gebruiken! Maar dan heb ik het echt niet begrepen, volgens hem. Ik moet juíst worst eten. Hoe meer chorizo, knoflook of andere stinkende goedjes ik eet, des te meer kans maak ik bij mannen.

Sorry?! ´Dit slaat nergens op´, roep ik. Geloof me, gaat hij verder, ´op het moment dat je zo ontiegelijk uit je mond stinkt, denk je ´vanavond ga ik nooit een man scoren´. En DAT, DAN,  DAAR heb je het!´DIE houding. Je bent jezelf, denkt niet, doet jezelf niet anders voor en daar houden mannen van. Van meisjes die zichzelf zijn. En als ze dan die avond ruiken naar tien tenen knoflook, vinden mannen die meisjes extra leuk.

Als de schaal nog een keer langskomt neem ik twee stukken chorizo. Heerlijk! Dat advies van mannen is eigenlijk best handig. Wel wat direct, soms bijna kwetsend, maar heel oprecht en eerlijk. En wat is beter dan advies krijgen van diegenen waar het om draait? Je mag er ook nog eens heerlijke stinkende worst bij eten. Dank, heren! We nemen uw advies mee.

Online daten, iets voor mij?

12 dec 2010, 12:49

Twee nieuwe berichten in mijn inbox. Van: Be2 en Banddating. DATING? Wat?! Heb ik   m´n emailadres ergens ingevuld? Of is dit gewoon spam? ´Wij hebben een grote interesse voor uw blog waarin u het over liefde en daten hebt´. Ok… ´Om jou als blogster wat schrijfmateriaal te geven, bieden wij je bij inschrijving extra 12 maanden het Gold Membership aan…´ Gold membership? Krijg je dan champagne bij het daten? Of date je dan met miljonairs?

Maar ik ben niet van het online daten. Tenminste, dat denk ik. Het lijkt me gewoon niets voor mij. Zijn die sites niet voor mannen en vrouwen die moeite hebben om iemand aan te spreken? Als er mij namelijk iets niet aan ontbreekt, is het wel op het sociale vlak.

Ja, ik kan er niet omheen. Ik vind aan dat hele online daten gewoon iets kneuzerigs plakken. Lukt het je niet in het gewone leven, dan ga je via internet op zoek. En op die sites zitten alleen maar nerds, denk ik dan… want het lukt ze niet op de normale manier.

Volgens mijn vriendinnen is deze gedachte allang achterhaald. Zij zeggen dat internetdaten compleet geaccepteerd is in deze tijd. ´Heel veel stelletjes kennen elkaar via internet´.
´Er zitten super leuke mensen op, net zo gewoon als jij en ik!´ ´Een vriendin van mij doet het ook, hoor!´ ´En mijn zusje heeft het ook weleens gedaan´.
Ja, iedereen kent wel iemand die het doet. Maar zelf hebben ze het nog nooit gedaan!

Single vriendinnetjes van mij verzuchten weleens dat ze nooit eens een leuke man ontmoeten. Niet op het werk, ´daar zijn alleen maar vrouwen!´. Niet in de supermarkt, ´daar spreek je toch niemand aan?!´. Niet op de sportschool, ´daar lijkt iedereen in trance, en lopen alleen maar opgepompte types rond´. En in de kroeg lukt het ook niet. Daar gaat het alleen maar om scoren voor één nachtje en loopt dus ook geen ´potentieeltje´ rond.

Maar dat heb ik dan weer tegenovergesteld. Ik kom super veel mensen tegen, werk op verschillende locaties, en ontmoet dan weleens leuke mannen. Maar die zijn vaak bezet. Of zijn gewoon aardig, meer niet. Heel soms zit er een leuke tussen, maar tot nu toe nog geen die lang genoeg interessant was om aan de familie voorgesteld te worden.

Als ik de datingsites moet geloven zijn er op het internet genoeg leuke mannen te vinden. Ze geven zelfs een ´succes garantie´. Bieden kwaliteit, garantie én veiligheid. Jeetje! Is dat allemaal nodig? Filteren zij zo de psycho seriemoordenaars er voor mij uit? Dat is wel handig…

Vooroordelen genoeg over online daten. Maar ik moet bekennen dat ik groot voorstander ben van ´eerst zelf doen, dan oordelen´. En ik ben natuurlijk ook wel nieuwsgierig, al was het maar beroepshalve. Het zou natuurlijk allemaal ter inspiratie zijn voor m´n blog. Alles voor mijn trouwe lezers. En alsof ik serieus denk dat ik via het internet een leuke man ga vinden! Ha, echt niet! Dat zijn toch alleen maar kneuzen? Behalve als ik het ook ga doen, natuurlijk…

Lonely Christmas

1 dec 2010, 21:45

Als ik ergens blij van word, is het wel van een strenge winter. Mensen duiken diep weg in hun jassen. Lampjes versieren de besneeuwde straten. Het is alweer december. En dat betekent: de feestdagen komen eraan.

De feestdagen zijn van die dagen waarop je het afgelopen jaar overdenkt en uitkijkt naar het komende jaar. ´Wat zal het me brengen? Wat wil ik gaan doen?´ Als single denk je misschien ook: ´hoe zal ik de volgende kerst doorbrengen? Misschien wel met iemand?!´

Als deze gedachte niet vanzelf komt, dan word je er gelukkig wel aan herinnerd. Want, doodgeslagen word je met van die blije reclames over ´hoe fijn het wel niet is´ om samen met je geliefde de kerst te vieren.

Als single moet je stevig in je schoenen staan wil je dit soort geneuzel aan je voorbij laten gaan. Echt overal word je ermee geconfronteerd.

Op de radio laten de kerstliedjes niets aan de verbeelding over. Van gebroken harten met kerst: ´Last Christmas, I gave you my heart´, niets meer willen dan enkel liefde: ´All I want for Christmas is you´, tot gewoonweg een miserabele kerst hebben zonder een geliefde: ´It´s gonna be a cold, cold Christmas without you´. Nee, ik kan niet wachten tot de kerst!

Op straat kijkt een vrouw in een spannend lingeriesetje me vanaf een enorm billboard met een zwoele blik aan. Ja, leuk. Maar voor wie moet ik dat aantrekken? De enige die dat setje gaat zien is de wasmachine, en die wordt er niet warmer van dan 40 graden.

Als ik thuiskom vind ik op de deurmat een paar kerstkaarten. ´Ik wens je een heel gelukkig nieuwjaar, veel liefs, Saskia en Peter / Bianca en René / Ineke en Jeroen´. Jaja, we weten het wel dat JULLIE mij, ondanks dat ik ALLEEN ben, tóch fijne kerstdagen en een goed nieuwjaar wensen.

Op televisie komt Robert ter Brink natuurlijk weer met zijn jaarlijkse All-you-Need-is-Love-kerst-special. Van elkaar gescheiden geliefden rennen in slow-motion op elkaar af en vliegen elkaar in de armen. Hoor je het dramatische muziekje al? Zelfs de meest fanatieke vrijgezel moet hierbij toch een jaloers steekje in z´n maag voelen.

Toch heeft kerst als single veel voordelen. Niet overleggen bij wiens familie we eerste of tweede kerstdag vieren. Je hoeft geen saaie verhalen van tantes van je vriend aan te horen en niks geen springende neefjes-en-nichtjes-van om je heen. Niet uren de winkels afstruinen voor dat ene kado voor je schoonmoeder en het scheelt je ook nog eens bakken met geld. Nee, gewoon relaxed met je eigen familie en op tweede Kerstdag ga je lekker de stad in.

Hoewel de singles als groep in de maatschappij inmiddels bestaansrecht heeft gekregen, blijkt kerst anno 2010 nog steeds traditioneel met iemand naast je zijde gevierd te moeten worden.

Maar een kentering is gelukkig te zien. Vorig jaar bracht Miss Montreal een kerstliedje voor ´de single´ uit: ´Being alone at Christmas, doesn´t have to be a bad thing´.

Kijk. Zij heeft het begrepen. Singles zijn helemaal niet zielig met kerst. Misschien zelfs wel een beetje te benijden. Maar dat is natuurlijk niet leuk voor de stelletjes. Dus gaan we dat niet benadrukken.

Gelukkig weten wij wel beter. Allemaal een heel fijne kerst toegewenst! En geniet er nog maar even van, want voor je het weet zit je volgend jaar tijdens het kerstdiner naast je schoonmoeder.

Kunnen we vrienden blijven?

23 nov 2010, 14:08

‘Wat mag ik voor je doen?’ Via de spiegel kijkt de kapster haar vragend aan. Ze wil het heel anders. Korter. Een andere kleur. Donker!? Maar durft ze dat?

‘That’s what single girls do… don’t think about you’, zingt Laura Jansen op de radio.
En inderdaad, ze denkt niet aan de man waar ze de afgelopen weken mee heeft gedate.
En al helemaal niet aan het gesprek dat ze de laatste keer voerden. HET gesprek. Het onvermijdelijke gesprek dat gevoerd moet worden na een paar dates.

Wat is dit? Wat hebben wij? Hoe leuk vind jij mij? Hoe leuk ik jou vind? Leuk! Jij weet het nog niet? Oh… ok.

Dat ene antwoord. Dat is waar je het meest bang voor bent. Dat de ander je na de periode van elkaar leren kennen, waarin je je ein-de-lijk weer kwetsbaar hebt opgesteld, zegt: 'nee, voor mij stopt het hier. Ik ben niet verliefd op jou'.  SLIK!

Op dat moment wil je niets anders dan in je bed liggen, je dekbed over je hoofd trekken en de komende twee weken daar blijven. Nee! denk je. Probeer je het, durf je het eindelijk weer aan en dan…

Wat heb je hem allemaal verteld? Weet hij van je dromen? Je grootste angsten? Dat lijkt nu allemaal ongepast. Gaat hem niets aan. Die dingen ga je dus sowieso nooit meer vertellen aan een man, besluit je. Want alle mannen zijn klootzakken. Niks wil je meer te maken hebben met die onbetrouwbare types van het andere geslacht.

Maar de man in kwestie is geen klootzak. Is dus ook nog eens heel aardig. Bah. Dat maakt het nog lastiger. Of ze vrienden kunnen blijven? Eh… NEE! Zo’n vraag bevestigt het verschil tussen de denkwereld van de man en de vrouw maar weer eens. Vrienden blijven? Vrienden heeft ze genoeg. Tassen vol!

Het is al lastig genoeg dat ze via de sociale media ongewild op de hoogte blijft van zijn leven. Dat ie aan het feesten is of naar het voetbal. Het devies van haar vriendinnen luidt dan ook: WEG ERMEE!! Ontvrienden die hap! En snel een beetje. Op naar de volgende! Genoeg andere leuke mannen out there.

Een half uur later kijkt een blond meisje haar in de spiegel aan. Haar haar is een stuk korter. Niet heel shocking, maar wel anders. Dat is wat ze wilde. Verandering. Weg met het oude! We gaan door…

Het grijze gebied

13 nov 2010, 22:29

Het verschil tussen mannen en vrouwen is enorm. Niks nieuws, zul je denken, maar in de wereld die ´daten´ heet, blijft dit een groot obstakel. Zo denkt een vrouw na drie dagen niets van een man gehoord te hebben meteen´dat ie niet meer geïnteresseerd is in haar´. De man is zich van geen kwaad bewust en was ´gewoon, even met zichzelf bezig´. Niets aan de hand, toch?

Dus wel. Voor een vrouw zijn drie dagen in de onzekere periode van ´elkaar leren kennen´ gewoonweg killing. Miljoenen gedachten gaan door haar hoofd: ‘Deze is dus niet serieus met mij, ik ga hem dumpen! Of nee, ik wacht af totdat hij weer wat laat horen’. Of toch niet?

In de wervelwind van gedachten probeert ze haar hoofd koel te houden, en vraagt advies aan haar vriendinnen. Als deze uitgeadviseerd zijn, is er gelukkig nog het handboek: ‘Wat wil de man?’ Ideaal! Want, niets zo ingewikkeld als het hoofd van de man.

Met zo’n boek op schoot wordt alles ineens heel overzichtelijk voor haar. Alle antwoorden staan erin en veel concrete tips als: ‘wees mysterieus, niet teveel beschikbaar, zeg af en toe eens een afspraak af, of neem de telefoon niet op, de man wil jagen!’  Plus de garantie van de schrijfsters dat, ‘als je alle raad opvolgt, je niet lang meer single blijft!’ Mooi! Het boek krijgt een prominente plek op het nachtkastje.

Want, een beetje raad in de periode van elkaar-leren-kennen is hard nodig. In het grijze gebied hebben ‘we’ namelijk helemaal niets. We zijn elkaar ‘gewoon’ een beetje aan het leren kennen. Nee, hoor, ik ben nog hartstikke vrijgezel. Relatie? Ben je gek! Pff, gewoon beetje daten. That’s it!

We gaan ook vooral geen tijd voor elkaar vrijmaken. Nee, ik heb toevallig een heel leuk leven. Fijn als je daar af en toe even in komt wandelen, maar ik heb al zoveel afspraken staan, de kans is groot dat ik soms niet kan. Hij moet niet gaan denken dat de wereld om hem draait. Ook al denkt zij zo’n 18 uur per dag aan hem. Dat hoeft hij niet te weten. Sterker nog, daar mag hij nooit achterkomen!

Want gevoelens, daar doen we niet aan. Volgens het boek moet de vrouw daar ook vooral niet over beginnen. ´Vrouwen hebben er een handje van zich meteen volledig bloot te geven. ERROR! Hoe sneller je dit doet, hoe minder je een uitdaging voor hem bent.' Prima, denkt de vrouw, ze is al zo vaak gekwetst, haar gevoelens gaat ze niet zomaar tonen.

Maar dan wil de man even praten. Hij wil het over hun relatie hebben. ERROR! HIJ wil praten? Is dat niet HAAR rol? Hij zegt dat hij twijfelt, hij kent haar nog niet goed genoeg. Wie zit er achter het masker dat ze op heeft? Uhh, pardon? Moest ze niet mysterieus, onafhankelijk en zelfstandig zijn? Wat zegt het boek hierover? Blader, blader, blader… Wat? Niets?!

Inderdaad, het verschil tussen mannen en vrouwen is enorm. Zo enorm verschillend dat dit niet in 400 pagina´s beschreven kan worden. Leuk, een boek over ´wat de man wil´, maar elke man is verschillend en verdient dus een andere aanpak. Dat maakt de relatie tussen man en vrouw zo interessant. Mysterieus, niet altijd beschikbaar, uitdagend. Zo kunnen ze fijn op élkaar  jagen. In het grijze gebied.

Een spannend leven?

3 nov 2010, 21:34

Ik schijn een spectaculair en spannend leven te leiden. ’Jij maakt zoveel mee!´ zeggen mensen tegen me. ‘Dan heb ik maar een saai leven!’. Ik vind dat zelf wel meevallen. Ik doe eigenlijk gewoon waar ik zin in heb. Wanneer ik dat wil. Waar ik dat wil. Met wie ik dat wil.

Zo zit ik de ene week op een boot die door de grachten vaart, wijntjes te drinken en de week erop maak ik een skatetocht door de binnenstad met honderd andere sportievelingen. Of ik besluit spontaan om een paar dagen naar Duitsland te gaan om daar een vriendinnetje op te zoeken.

Zo. Inderdaad. Als ik het zo opschrijf klinkt dat te gek. Maar in principe is het niet meer dan een treinkaartje kopen, de trein instappen en weer uitstappen. Niet heel spannend of ingewikkeld.

Als ik erover nadenk doen mijn verhalen het wel goed op feestjes. Want mijn vriendinnen smullen van m´n  verhalen over mijn reizen, stapavonden, en (ramp) ervaringen met mannen. ´Soms mis ik dat wel, hoor, vrijgezel zijn!` roepen ze dan.

En dat snap ik dan soms weer niet. Ja, inderdaad, als zij op de verjaardag van het neefje van vriendlief aan de taart zitten, lig ik nog in bed, bij te komen van een top avond in de kroeg. Als zij op zondag de woonboulevards afstruinen op zoek naar een nieuwe bank, maak ik een stadswandeling met mijn Duitse vriendinnetje. En tijdens de verjaardag van een vriend van hem, die zij stiekem een nerd vindt, doe ik een relaxdagje in de sauna.

Maar mijn lieve vriendinnetjes vergeten vaak de ongemakkelijke en gênante situaties waarin je soms kunt geraken. Zoals de avond van de boottocht waarin ik in twee uur zoveel drank achterover sloeg, dat ik de volgende dag niet meer wist hoe ik thuis was gekomen. En erachter kwam dat m´n telefoon en portemonnee niet mee waren gekomen.

Laten we alle gesprekken over mannen die op dat moment ‘in the picture’ zijn niet vergeten. Nee, het leven van de vriendinnen van een single is soms niet gemakkelijk. Hun mening kan op elk moment van de dag geconsulteerd worden. ‘Hij heeft nu al een paar dagen niet gereageerd op mijn mail, wat moet ik nu doen?’. En als het weer eens niks geworden is, moeten ze de klaagzang aanhoren over mannen, die allemaal eikels zijn.

Oh ja, en natuurlijk die rampzalige verjaardagen waarop je ‘toevallig’ naast de single-vriend-van gezet wordt, om een héél ongemakkelijk formeel gesprek mee te voeren. Daar verlangen mijn vriendinnen vast minder naar terug.

Ja, ik kan morgen besluiten om een half jaar op reis te gaan zonder het met iemand te overleggen. Ik kan het allemaal doen. Maar een spannend leven? Nee hoor, je maakt het zo spannend als je zelf wilt. Want de dingen die ik allemaal doe, kan jij zelf ook doen.

De wereld van de singles

22 mrt 2011, 14:28

Een vriendin van mij is weer vrijgezel. Na een jarenlange relatie zijn zij en haar vriend uit elkaar. Na het uitvechten van wie er in het appartement blijft wonen, wie de bank krijgt en wie de Nespresso, is ze weer waar ze een paar jaar geleden was. Alleen.

Ik heb het met haar te doen. Niet alleen omdat ze verdriet heeft en haar leven op z´n kop staat, maar ook omdat het een harde wereld is, de single wereld. Helemaal als het even geleden is dat je je daarin bevond.

Er is een hoop veranderd in de afgelopen jaren. De hippe, bewuste single moet anno 2011 aan veel eisen voldoen. Moet zichzelf op verschillende manieren neerzetten in de single wereld. Reclame maken voor zichzelf via sociale media.

Je meest spetterende profielfoto op Facebook. Statusupdates waaruit blijkt hoe geweldig je leven wel niet is. Inchecken op Foursquare op trendy plaatsen. Laten zien wat voor hippe feestjes je afstruint, hoeveel vrienden je hebt en wat voor fantastische tripjes en reizen je maakt. De hele wereld moet weten hoe leuk je wel niet bent en dat je je prima vermaakt als single.

En dat is alleen nog maar de basis. Want het contact met mannen is ook niet bepaald gemakkelijk. Als je bijvoorbeeld in de kroeg staat word je omvergeduwd door een corpsbal. Hij draait zich om en zegt: ´kijk niet zo chagrijnig´. Nee, die kerel heeft geen hekel aan je, maar probeert je te versieren.

Dan de man waarmee je al weken smst. Deze man is goed met woorden. Het ene smsje is nog spannender dan de andere. Na een paar maanden kom je erachter dat het deze man alleen maar om de spanning gaat. En zich nooit gaat settelen. In ieder geval niet met jou.

Dan is er die man die zo gevoelig is en je precies begrijpt. Waar je tot diep in de nacht goede gesprekken mee kan voeren. Totdat jij de man in de relatie blijkt. Hij wekenlang ´niet zo vrolijk is´ en ´gewoon niet zo lekker in z´n vel zit´. Tijd voor jou om -heel mannelijk- de boel te beëindigen.

Maar:´elk nadeel heb z´n voordeel´. Want voorbij zijn de verplichte verjaardagen van zijn ooms, tantes en kleine neefjes. En niks geen voetbal kijken op zondagavond, maar wel een uit de hand gelopen zondagmiddag borrel met je vriendinnen. Heerlijk slapen in plaats van: ´schatje, nog een potje gamen, dan kom ik ook naar boven´. En natuurlijk het hele bed voor jou alleen.

Ja, ik wens mijn vriendin veel sterkte. Maar nog veel meer plezier!

Meer lezen? Kijk op mijn site!
© Romilde van Dongen

De kunst van het flirten

24 feb 2011, 15:40

Ik fiets door de stad. Rood licht. Ik rem en wacht tot het licht weer groen wordt. Naast mij staat een vrouw. Op het stuur van haar fiets zit een vrolijk jongetje dat mij onafgebroken aanstaart. Ik lach naar hem en zwaai. De vrouw volgt de blik van haar zoontje. ´Sorry hoor, zegt ze, het is een echte vrouwenversierder´. Ik lach en zeg: ´nee, hij kijkt vast naar m´n oorbellen´.´Nee, echt waar, hij kijkt alleen maar naar mooie vrouwen!´, zegt de vrouw. Ongelooflijk, zo klein en al zo met vrouwen bezig! Lijkt het maar zo, of zit het flirten gewoon ingebakken bij mannen?

Dat zelfs kleine jongetjes kunnen flirten was nieuw voor mij, van de jongens die inmiddels volwassen zijn wist ik het al langer. Ik heb het alleen vaak zelf niet door. Als ik door de supermarkt loop en ik vang de blik van een man, kijk ik gauw de andere kant op. Ken ik hem ergens van? Hoezo kijkt hij zo? Zit m´n haar raar? Of zit er mascara op m´n wang?

In het volgende gangpad zie ik hem weer. Hij kijkt naar mijn achterkant. Jeetje! Zit er iets op mijn broek? Gauw veeg ik met m´n handen over m´n billen. Thuis ga ik voor de spiegel staan om te bekijken wat er nu voor vuiligheid op me zit. Maar… niets! Dan pas heb ik ´m door… deze man zat me gewoon te bekijken. Er werd met me geflirt… Pfff. DUUUH!

Niet handig dus, als je dat niet doorhebt. Helemaal niet als je vriendinnen de techniek van het flirten wél beheersen. Op stap met deze vriendinnen gaat meestal als volgt: we komen de kroeg binnen, zoeken een plek, het liefst aan de bar en bestellen het eerste rondje drankjes.

En dan… nog vóór mijn vriendinnen hun eerste slokje bier hebben genomen, staat er een man voor hun neus. POEF! Als een duveltje uit een doosje. Waar die vandaan komt, geen idee. Ik heb nog geen man gezien. Ik was bezig met de jassen, onze plek én de drankjes. Hoe kan het dat al die mannen op mijn vriendinnen afkomen en niet op mij?

Stapavond na stapavond herhaalde dit scenario zich. Totdat ik mijn lieve vriendinnen eens ging observeren. En tussen het binnenkomen en het eerste slokje bier zie ik mijn vriendinnen zich transformeren tot ware roofdieren, op zoek naar een geschikte prooi. De haren naar achter geschud, borsten vooruit en hun wulpse blik ´aan´. Zo kijken ze om zich heen, scannen de omgeving op geschikte mannen.

Ze vangen de blik van een man. Kijken dan niet weg, zoals ik doe, maar kijken terug. Blijven de man aankijken. Net lang genoeg, zodat hij geïnteresseerd is en hij zeker weet dat hij geen blauwtje loopt als hij op haar afkomt. Wat hij een minuut later -uiteraard- doet. Ze kletsen even, totdat zij hem met een smoes weer afpoeiert. Ze heeft haar prooi gevangen en gaat door naar de volgende. Speelt hard to get met de man waarmee ze net sprak. Hij begrijpt er niets van. Eerst had hij haar te pakken en nu… staat ze met een ander!

De mannen mogen het jagen dan uitgevonden hebben, vrouwen kennen de regels van de jacht als geen ander. Aantrekken en afstoten. Het blijft een dierlijk spelletje van de natuur. En de meesten spelen graag mee. Behalve ik. Ik sta aan de zijlijn. Ik weet nu hoe het spel gespeeld wordt en soms, héél soms, doe ik er ook aan mee. Want flirten, is dat eigenlijk niet gewoon een beetje naar elkaar kijken? Dat kan ik ook nog wel.

Meer lezen? Kijk op mijn site!
© Romilde van Dongen

Lonely Christmas

3 dec 2010, 00:50

Als ik ergens blij van word, is het wel van een strenge winter. Mensen duiken diep weg in hun jassen. Lampjes versieren de besneeuwde straten. Het is alweer december. En dat betekent: de feestdagen komen eraan.

De feestdagen zijn altijd van die dagen waarop je het afgelopen jaar overdenkt en uitkijkt naar het komende jaar. ´Wat zal het me brengen? Wat wil ik gaan doen?´ Als single denk je misschien ook: ´hoe zal ik de volgende kerst doorbrengen? Misschien wel met iemand?!´

Als deze gedachte niet vanzelf komt, dan word je er gelukkig wel aan herinnert. Want, doodgeslagen word je met van die blije reclames over ´hoe fijn het wel niet is´ om samen met je geliefde de kerst te vieren.

Als single moet je stevig in je schoenen staan wil je dit soort geneuzel aan je voorbij laten gaan. Echt overal word je ermee geconfronteerd.

Op de radio laten de kerstliedjes niets aan de verbeelding over. Van gebroken harten met kerst: ´Last Christmas, I gave you my heart´, niets meer willen dan enkel liefde: ´All I want for Christmas is you´, tot gewoonweg een miserabele kerst hebben zonder een geliefde: ´It´s gonna be a cold, cold Christmas without you´. Nee, ik kan niet wachten tot de kerst!

Op straat kijkt een vrouw in een spannend lingeriesetje me vanaf een enorm billboard met een zwoele blik aan. Ja, leuk. Maar voor wie moet ik dat aantrekken? De enige die dat setje gaat zien is de wasmachine, en die wordt er niet warmer van dan 40 graden.

Als ik thuiskom vind ik op de deurmat een paar kerstkaarten. ´Ik wens je een heel gelukkig nieuwjaar, veel liefs, Saskia en Peter / Bianca en René / Ineke en Jeroen´. Jaja, we weten het wel dat JULLIE mij, ondanks dat ik ALLEEN ben, tóch fijne kerstdagen en een goed nieuwjaar wensen.

Op televisie komt Robert ter Brink natuurlijk weer met zijn jaarlijkse All-you-Need-is-Love-kerst-special. Van elkaar gescheiden geliefden rennen in slow-motion op elkaar af en vliegen elkaar in de armen. Hoor je het dramatische muziekje al? Zelfs de meest fanatieke vrijgezel moet hierbij toch een jaloers steekje in z´n maag voelen.

Toch heeft kerst als single veel voordelen. Niet overleggen bij wiens familie we eerste of tweede kerstdag vieren. Je hoeft geen saaie verhalen van tantes van je vriend aan te horen en niks geen springende neefjes-en-nichtjes-van om je heen. Niet uren de winkels afstruinen voor dat ene kado voor je schoonmoeder en het scheelt je ook nog eens bakken met geld. Nee, gewoon relaxed met je eigen familie en op tweede Kerstdag ga je lekker de stad in.

Hoewel de singles als groep in de maatschappij inmiddels bestaansrecht heeft gekregen, blijkt kerst anno 2010 nog steeds traditioneel met iemand naast je zijde gevierd te moeten worden.

Maar een kentering is gelukkig te zien. Vorig jaar bracht Miss Montreal een kerstliedje voor ´de single´ uit: ´Being alone at Christmas, doesn´t have to be a bad thing´.

Kijk. Zij heeft het begrepen. Singles zijn helemaal niet zielig met kerst. Misschien zelfs wel een beetje te benijden. Maar dat is natuurlijk niet leuk voor de stelletjes. Dus gaan we dat niet benadrukken.

Gelukkig weten wij wel beter. Allemaal een heel fijne kerst toegewenst! En geniet er nog maar even van, want voor je het weet zit je volgend jaar tijdens het kerstdiner naast je schoonmoeder.

Meer lezen? Ga naar mijn site!